ที่เงางามของมันสะท้อนกลับจนกระเด็น
งูยักษ์ไม่ระคายเคืองแม้แต่น้อย มิหนำซ้ำยังโกรธจัด ตวัดหางฟาดกลับอย่างรุนแรง
“ฉันรับเอง!”
นักรบร่างยักษ์กระทืบเท้าลงพื้น สร้างเกราะหมอกสีขาวขึ้นคลุมตัว
แล้วพุ่งเอาไหล่เข้าชนรับหางงูยักษ์แบบเต็ม ๆ
เป๊าะ!
อั้ก!
เกราะหมอกสีขาวแตกกระจาย นักรบคนนั้นถูกหางงูฟาดกระเด็นลอยละลิ่ว กลางอากาศก็กระอักเลือดคำโต
ฟันไม่เข้า!
รับไม่ไหว!
มาถึงตอนนี้ กลุ่มนักเรียนถึงได้รู้ซึ้งว่า การมาเป็นหน่วยเสริมของพวกเขานั้น มันช่างไม่เจียมตัวเอาซะเลย
แต่ตอนนี้จะหนีก็หนีลำบากแล้ว เพราะการจะใช้หินเทเลพอร์ตกลับเมืองต้องใช้เวลาร่ายคาถา
ยิ่งพลังปราณในร่างปั่นป่วนมากเท่าไหร่ การร่ายคาถาก็ยิ่งช้าลงเท่านั้น
นักรบที่ถูกฟาดกระเด็นยังไม่ทันได้ลุกขึ้น หางของงูยักษ์ก็ชูขึ้นสูง เตรียมจะฟาดลงมาอีกครั้ง
พร้อมกับเสียงลมแหวกอากาศที่ดังสนั่น
ถ้าโดนฟาดซ้ำอีกที มีหวังแหลกเป็นโจ๊กแน่
ในวินาทีที่นักรบคนนั้นกำลังสิ้นหวัง จู่ ๆ ก็มีเงาทวนสีทองพุ่งแหวกอากาศลงมา แทงทะลุหางงูยักษ์ ปักมันตรึงไว้กับพื้นอย่างแรง!
งูยักษ์ดิ้นพล่านด้วยความเจ็บปวด
สมาชิกในกลุ่มทุกคนหันไปมองด้วยความตกตะลึง และก็มีคนร้องตะโกนขึ้นมา
“
