หลี่เสี่ยวหงแม้จะผ่านการฝึกทหารมาแล้ว แต่ก็ปอดแหกไม่กล้าลงไปในแดนเหวอยู่ดี
พอนางถอนตัวกลางคัน ก็เลยมานั่งรวมกลุ่มอยู่กับครอบครัวตระกูลหลี่
นางสบถด่าด้วยความหงุดหงิด
“เวรเอ๊ย เกิดบ้าอะไรขึ้นวะ? ไอ้ขยะนั่นมันติดอันดับ 11 ได้ยังไง?”
“ก็ต้องยอมรับล่ะนะ ว่าหลี่หมู่มันก็ได้พรสวรรค์จากพ่อมันมาบ้าง” อาเจ๊กพูดเสียงเรียบ
แต่อาซ้อสี่กลับเบ้ปากอย่างดูถูก
“ถุย! พ่อแม่มันก็เป็นแค่ขยะ จะไปมีพรสวรรค์บ้าบออะไรได้! ฉันว่าฟลุกมากกว่า!”
“เรื่องที่มันตบหน้าเสี่ยวหง ฉันยังไม่ได้คิดบัญชีกับมันเลยนะ!”
“รอให้มันขึ้นมาก่อนเถอะ ฉันจะให้มันคุกเข่าขอโทษเสี่ยวหงให้จงได้!”
พอพูดถึงรอยตบ หลี่เสี่ยวหงก็เผลอกัดฟันกรอด
ตั้งแต่หลี่หมู่โยนขี้ให้นาง ซุนหลงก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน ทั้งด่าทอเหน็บแนม แถมยังทำตัวห่างเหิน
ศึกแรกที่แดนเหวครั้งนี้ ซุนหลงอ้างว่าบาดเจ็บสาหัสเลยไม่ยอมลงแข่ง ตอนแรกนางก็กะจะอยู่เฝ้าซุนหลงนั่นแหละ
แต่ซุนหลงกลับตะเพิดให้นางไสหัวไป ทำเอานางเจ็บช้ำน้ำใจสุด ๆ
แต่เทียบกับการที่หลี่หมู่ได้เจิดจรัสบนหน้าจอ
พ่อแม่ของหลี่เสี่ยวหาวกลับสนใจแต่ลูกชายตัวเองมากกว่า
กลุ่มของหลี่เสี่ยวหาวก็โผล่ขึ้น
