ว้ย!
เขาหันกลับไปตะโกนบอกทุกคน
“ป่ะ พวกเราไปกินหม้อไฟกันดีกว่า!!”
เหล่านักเรียนโห่ร้องด้วยความดีใจ แล้ววิ่งกรูกันไปที่ลานกว้าง
ทิ้งให้ซุนถงยืนหน้าซีดเผือดอยู่ที่เดิมอยู่นานสองนาน
“ท่านหัวหน้าครับ พวกเรากลับกันเถอะ”
ผู้ช่วยยืนกลืนน้ำลายเอื๊อก สะกิดเตือนเสียงเบา
“กลับ!”
ซุนถงปาดเหงื่อเย็นเฉียบที่ผุดพรายเต็มหน้าผาก
พอก้าวขาจะเดิน ก็ชะงักกึก หันกลับมากัดฟันสั่งลูกน้องเสียงเข้ม
“พวกแกทุกคน รูดซิปปากให้สนิทเลยนะเว้ย!”
“เรื่องในวันนี้ พอกลับไปแล้วห้ามปริปากพูดเด็ดขาด!”
เมื่อกี้มันมัวแต่คิดทบทวนคำขู่ที่ตัวเองพ่นใส่หลี่หมู่ไป
ยิ่งคิดก็ยิ่งสงสัยว่า ความสัมพันธ์ระหว่างหลี่หมู่กับกองทัพอาจจะเป็นแค่เรื่องบังเอิญหรือเปล่า
หรืออาจจะมีสาเหตุมาจากเรื่องอื่น
เด็กนักเรียนตัวแค่นี้ จะไปมีเส้นสายระดับบิ๊กในกองทัพได้ยังไง?
พยายามปลอบใจตัวเองสารพัด สุดท้ายก็ตัดสินใจจะปิดเรื่องนี้เป็นความลับ
เรื่องนี้ห้ามให้บอสใหญ่ของมันรู้เด็ดขาด
ถ้าขืนบอสใหญ่รู้ว่าแผนการผูกมิตรกับกองทัพของกลุ่มทุนจินหัว ต้องมาพังไม่เป็นท่าเพราะความปากหมาของมันล่ะก็
มันรู้ซึ้งถึงความโหดเหี้ยมของบอสใหญ่มันดี…
ตัดภาพมาที่โรงเรียนเฮยสุ่ย
หลังจากคณะ