เสียงร้องโหยหวนของไอ้ผมแดงบวกกับดวงตาที่แดงก่ำ ทำให้มันดูเหมือนคนถูกใส่ร้ายจริง ๆ
ผู้บัญชาการพยัคฆ์หันไปมองหลี่หมู่
แต่ยังไม่ทันที่หลี่หมู่จะอ้าปากพูด เซียวหลิงถงที่อยู่ในกลุ่มนักเรียนก็ตะโกนขึ้นมาสุดเสียง
“ไม่ใช่นะครับท่านผู้บัญชาการ! ครูฝึกคนนี้อยู่ ๆ ก็มาทำร้ายร่างกายพวกเราโดยไม่มีเหตุผล!”
“เขาเข้ามาทำร้ายหลี่หมู่ หลี่หมู่ก็แค่หลบ เขาก็ยังตามราวีไม่เลิก!! หลี่หมู่ถึงได้ลงมือป้องกันตัวครับ!”
คำพูดนี้เหมือนก้อนหินโยนลงสระน้ำ
นักเรียนโรงเรียนเฮยสุ่ยทุกคนเดือดดาลขึ้นมาทันที
“ใช่ครับ!!”
“ใช่ มันเป็นคนหาเรื่องพวกเราก่อน!”
“ท่านผู้บัญชาการต้องให้ความเป็นธรรมกับพวกเราด้วยนะครับ!”
“หุบปาก!! หุบปากให้หมด!!” ไอ้ผมแดงแผดเสียงอย่างบ้าคลั่ง
มันไม่คิดเลยว่าตอนที่มันกำลังเพลี่ยงพล้ำ จะมีนักเรียนกล้าเหยียบซ้ำมันเยอะขนาดนี้
เพียะ!
ผู้บัญชาการพยัคฆ์ตบหน้ามันไปฉาดใหญ่
“แหกปากโวยวายอะไรของแก!”
จากนั้นเขาก็หันไปสั่งลูกน้อง “ไปเอากล้องวงจรปิดตรงนี้มาให้ฉันดูซิ!”
“ครับ!” ลูกน้องหยิบมือถือขึ้นมาจัดการทันที
ไอ้ผมแดงหน้าซีดเผือด
ที่นี่มีกล้องวงจรปิดด้วยเหรอ?
ทำไมมันไม่รู้เรื่องเลย??
ถ้ามันรู้ มันคงไม่กล้าทำกร่างแบบนี้
