าลก่อน
การแพทย์ในโลกไฮวูนั้นก้าวหน้ามาก ขอแค่อยู่ในระยะเวลาที่กำหนด
ต่อให้แขนขาขาดก็ต่อกลับได้สบาย ๆ
“ไม่ต้องพาไปห้องพยาบาล ส่งตัวไปหน่วยสารวัตรทหารเลย!”
ผู้บัญชาการพยัคฆ์ตวาดลั่น ความหวังสุดท้ายของไอ้ผมแดงดับวูบทันที
นี่กะจะไม่รักษาขาให้มันเลยเหรอ??
แต่ก็ช่วยไม่ได้ ทรัพยากรทางการแพทย์มีจำกัด
ทหารผ่านศึกที่บาดเจ็บสาหัสตั้งมากมายยังรอคิวรักษาอยู่เลย
จะให้เอาทรัพยากรล้ำค่ามาเปลืองกับไอ้ขยะแบบนี้ได้ยังไง?
หลังจากผู้ช่วยครูฝึกสองคนลากตัวไอ้ผมแดงออกไป ผู้บัญชาการพยัคฆ์ก็หันมาถามหลี่หมู่
“นายชื่ออะไร?”
“หลี่หมู่ครับ!”
ผู้บัญชาการพยัคฆ์ดูเหมือนจะไม่รู้จักชื่อนี้ เลยไม่ได้มีท่าทีแปลกใจอะไร
“ฉันถามหน่อย เมื่อกี้ที่นายใช้ คือวิชา ‘หลิวหยุนสามสั่น’ ใช่ไหม?”
“ใช่ครับ!” หลี่หมู่พยักหน้า
“แล้วทำไมถึงมีห้าสั่นล่ะ??” ผู้บัญชาการพยัคฆ์ยิงคำถามตรงประเด็น
“ผมฝึกเองแล้วมันพลิกแพลงได้เองครับ” หลี่หมู่ตอบอย่างมั่นใจ ไม่ได้มีท่าทีกระหยิ่มยิ้มย่องแต่อย่างใด
ผู้บัญชาการพยัคฆ์พยักหน้าเบา ๆ แล้วหันไปหานักเรียนโรงเรียนเฮยสุ่ย
“ทุกคน หยิบมือถือขึ้นมา เปิดโหมดอัดวิดีโอ!”
พวกนักเรียนถึงจะงง ๆ แต่ก็ทำตามอย่างว่าง่าย
พอทุกคนเปิด