นักเรียนเฮยสุ่ยขึ้นลิฟต์แก้วโปร่งแสงขนาดยักษ์ไป
ลิฟต์ค่อย ๆ เคลื่อนตัวลงสู่แดนเหวที่มืดมิด
“เฮ้ย! เฮ้ย ๆ ๆ!”
กว่าเหล่าหม่าจะสังเกตเห็นหลี่หมู่ก็สายไปแล้ว พอวิ่งไปถึงหน้าลิฟต์ หลี่หมู่ก็ลงลิฟต์ไปเรียบร้อย
จ้าวชิงซานทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก “นั่นเหรอหลี่หมู่?”
“ก็ใช่น่ะสิ”
“ไปกันเถอะ เดี๋ยวตอนเย็นพวกเขาก็ขึ้นมา ถึงตอนนั้นค่อยคุยกัน”
จ้าวชิงซานดึงแขนเหล่าหม่าเดินกลับ
ในขณะเดียวกัน หลี่หมู่ก็ค่อย ๆ เลื่อนลงสู่แดนเหวพร้อมกับลิฟต์
แดนเหวไม่ได้มืดมิดอย่างที่คิด ในทางกลับกัน พอลงมาถึง ป้อมปราการด้านล่างก็เผยโฉมให้เห็นอย่างชัดเจน
พอมองลงไป ป้อมปราการในแดนเหวก็ดูเหมือนเมืองขนาดย่อม ๆ ตั้งตระหง่านรับกับป้อมปราการด้านบน
รอบนอกของป้อมปราการมีกองทัพตั้งค่ายประจำการอยู่
แสงสีแดงสีเขียวจากค่ายกลเทเลพอร์ตต่าง ๆ กะพริบวิบวับราวกับดวงดาวบนท้องฟ้า
พอลองเงยหน้าขึ้นไปมอง หลี่หมู่ก็ถึงกับตะลึง
ท้องฟ้าเหนือแดนเหวเหมือนถูกคลุมด้วยผ้าใบสีดำผืนยักษ์ มีเพียงแสงสว่างส่องลอดลงมาจากปากหลุมทรงกลมด้านบนเท่านั้น
ในแดนเหวมีพลังงานประหลาดบางอย่าง ที่สามารถกระจายและขยายแสงแดดจากโลกเบื้องบนให้สาดส่องครอบคลุมพื้นที่ได้ไกลนับหมื่นล
