แรกที่พวกเธอได้เหยียบลงบนแผ่นดินแดนเหว!”
“ฉันขอเตือนความจริงอันโหดร้ายข้อหนึ่งให้พวกเธอรู้ไว้”
“มอนสเตอร์ในแดนเหว น่ากลัวกว่าที่พวกเธอเคยได้ยิน ได้เห็นมานับสิบ นับร้อยเท่า!”
“สำหรับพวกมอนสเตอร์ มันไม่มีหรอกนะไอ้คำว่า ‘ความอยากโจมตีมากหรือน้อย’ อะไรนั่น”
“มนุษย์ในสายตาของพวกมัน ก็คือ ‘ก้อนเนื้อ’ ธรรมดา ๆ”
“และเวลาที่พวกมันเจอก้อนเนื้อ สิ่งเดียวที่พวกมันจะเป็นก็คือ บ้าคลั่ง บ้าคลั่ง แล้วก็โคตรบ้าคลั่ง!”
“เพราะฉะนั้น ตลอดสามวันของการฝึกนี้ ฉันต้องการให้พวกเธอ…”
“เอาชนะความกลัว เชื่อฟังคำสั่ง และงัดความกล้าหาญที่นักรบพึงมีออกมาให้หมด!”
“เพื่อที่ว่าในศึกแรกที่แดนเหวในอีกสามวันข้างหน้า พวกเธอจะได้ไม่เป็นตัวถ่วงจนพาเพื่อนร่วมทีมไปตาย”
“เข้าใจไหม!!”
นักเรียนทุกคนตะโกนตอบพร้อมเพรียงกัน
“เข้าใจครับ/ค่ะ!!”
นายทหารกวาดตามองทุกคนแล้วกระตุกยิ้มมุมปาก
เขากระตุกสายบังเหียน ม้าศึกก็ชูสองขาหน้าขึ้นฟาดอากาศ พร้อมส่งเสียงร้องคำรามก้องฟ้า สะท้านไปถึงขั้วหัวใจ
“เด็ก ๆ… ชอบม้าศึกไหม?”
“ชอบครับ/ค่ะ!!”
นักเรียนชายหลายคนตะโกนตอบด้วยความฮึกเหิมเลือดเดือดพล่าน
นายทหารพยักหน้า
“น่าเสียดายที่พวกเธอยังไม่ได้เป็นทหารข
