้คนทั่วไปเข้าชม
แต่ทางโรงเรียนและครอบครัวของนักเรียนสามารถเข้าไปเชียร์ได้
“อะไรนะ? หลานจะลงแข่งศึกแรกที่แดนเหวด้วยเหรอ?”
น้าหยางโหย่วหรงที่เพิ่งเดินออกมาได้ยินพอดี ร้องเสียงหลงด้วยความตกใจ
แม่หยางซู่อิงที่เพิ่งผูกผ้ากันเปื้อนเสร็จก็รีบวิ่งพรวดออกมาจากครัว มองลูกชายตาค้าง
หลี่หมู่ย้ำคำเดิมด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“แม่ครับ น้า น้าเขย ผมต้องเข้าร่วมศึกแรกที่แดนเหวให้ได้ครับ”
อันที่จริง ศึกแรกที่แดนเหว นักเรียนมีสิทธิ์ขอถอนตัวได้
เพราะนอกจากสายต่อสู้แล้ว ยังมีสายอาชีพอื่น ๆ ให้เลือกเรียนอีกเพียบ
ถ้าอยากจะเป็นเจ้าหน้าที่ฝ่ายสนับสนุน ใช้ชีวิตสงบสุขปลอดภัยไปจนแก่ตายก็ย่อมได้
สำหรับคนที่มีพรสวรรค์ระดับ F การลงไปเสี่ยงตายในแดนเหว อัตราการรอดชีวิตมันไม่ใช่แค่ ‘ต่ำ’ ธรรมดานะ
แต่มันเรียกว่า ‘ไปลงนรก’ ชัด ๆ เพราะต่อให้รอดเช้านี้ ตอนเย็นก็ไม่รอดอยู่ดี
แต่ถึงอย่างนั้น ตอนนี้ก็ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากห้ามหลี่หมู่เลยสักคน
แม้แต่หยางซู่อิงเองก็ไม่รู้จะเริ่มต้นพูดยังไง
จะให้บอกว่าไง?
‘ลูกเอ๊ย ตอนนี้ลูกมีพรสวรรค์แค่ระดับ F ลูกมันก็แค่เศษขยะ’
‘ยอมรับความจริงเถอะลูก อย่ารนหาที่ตายเลย!’
ขืนพูดแบบนั้น หลี่หมู่คงไ