ชายร่างกำยำยืนอยู่ เขาคือน้าเขยของหลี่หมู่
เขารีบเข้ามาประคองหลี่หมู่
“เร็ว เข้ามาก่อนค่อยคุยกัน!”
ฟ้าแลบฟ้าร้องดังสนั่น
พายุฝนโหมกระหน่ำ
หลี่หมู่หลับสนิทไปตลอดคืน
เช้าวันรุ่งขึ้น ทันทีที่เขาลืมตา
ลองขยับตัวดูก็พบว่าร่างกายฟื้นฟูเต็มร้อยแล้ว
ไม่ใช่แค่เพราะเคล็ดเซียนสวรรค์ไร้ระดับของตัวเองเท่านั้น
แต่เป็นเพราะเมื่อคืนน้ากับน้าเขยยอมควักกระเป๋าเอายาฟื้นฟูราคาเหยียบสามหมื่นมาให้กินด้วย
หลี่หมู่ลุกขึ้นนั่งบิดขี้เกียจ
แต่พอมองไปตรงมุมห้องฝั่งตรงข้าม ก็เห็นเตียงพับสนามกางอยู่
หยางซู่อิงกำลังหลับโดยที่คิ้วยังขมวดเข้าหากัน
หลี่หมู่รู้สึกจมูกเฝื่อนขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
การมีแม่… มันรู้สึกแบบนี้นี่เอง
คล้ายมีกระแสจิตถึงกัน หยางซู่อิงสะลึมสะลือลืมตาขึ้น
พอเห็นหลี่หมู่ตื่นแล้ว ดวงตาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยก็เบิกกว้างด้วยความดีใจ นางรีบลุกพรวดขึ้นมา
“แม่! ผมหายแล้ว!”
สิ่งเดียวที่หลี่หมู่ทำได้ คือรีบกระโดดลงจากเตียงโชว์ความแข็งแรง เพื่อไม่ให้แม่ต้องเป็นห่วงอีก
เห็นลูกชายกลับมาคึกคักเหมือนเดิม หยางซู่อิงก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ราวกับลูกโป่งโดนปล่อยลม
พอคลายกังวล ความเหนื่อยล้าที่ไม่เคยมีมาก่อนก็ถาโถมเข้าใส
