จะเจริญรุ่งเรืองได้ยังไง?”
“ไม่รู้จักมองภาพรวมเสียบ้างเลย!”
คนตระกูลหลี่คนอื่น ๆ ทำเพียงแค่ยืนมอง สีหน้ามีแต่ความสะใจบนความทุกข์ของคนอื่น
ส่วนหยางซู่อิงคล้ายจะสัมผัสได้ว่าอาการของหลี่หมู่แย่ลงเรื่อย ๆ
นางหันขวับไปทางแม่เฒ่าหม่า ร้องไห้อ้อนวอนเสียงหลง
“ท่านแม่เฒ่า ฉันขอร้องล่ะ เมตตาด้วยเถอะ รักษาเสี่ยวหมู่ก่อนได้ไหม!”
“เขาจะไม่ไหวแล้ว ลูกชายฉันจะไม่ไหวแล้ว!”
“ฉันขอร้องล่ะ!!”
พูดจบ หยางซู่อิงก็เตรียมจะโขกศีรษะให้แม่เฒ่าหม่า
ลูกชายกำลังจะตาย ตอนนี้นางไม่สนอะไรอีกแล้ว ขอแค่ช่วยชีวิตลูกชายไว้ได้ก็พอ
แต่หัวยังโขกไม่ทันถึงพื้น
มือที่เปื้อนเลือดข้างหนึ่งก็ยื่นมาขวางหน้าผากของนางไว้
หยางซู่อิงมองตามมือไป จังหวะนั้นเอง ฟ้าผ่าเปรี้ยงสว่างวาบ ส่องให้เห็นใบหน้าของหลี่หมู่
นัยน์ตาของหลี่หมู่เต็มไปด้วยความไม่ยอมจำนน เขาใช้เรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายห้ามแม่เอาไว้
หยางซู่อิงน้ำตาทะลักราวน้ำพุทันที
“ข้าว่าลูกชายเจ้ายังอึดทนทายาดอยู่นี่!”
ลุงใหญ่แค่นเสียงหัวเราะหยัน
“ตามกฎตระกูล ต่อให้พวกเราตีมันจนตาย คนนอกก็ไม่มีสิทธิ์แส่ แต่ช่างเถอะ วันนี้ข้าจะปล่อยมันไปสักชีวิตก็แล้วกัน”
พูดจบลุงใหญ่ก็หยิบสัญญาอีกฉบับออกมา
“เซ็
