อ้เวรเอ๊ย เทพสูงสุดที่แกล้งเป็นหมูกินเสือ!! น่ารังเกียจที่สุดเลย
“ต่อไป ถึงตาคุณแล้ว” อับเนอร์มองไปที่วิลสัน
วิลสันตัวสั่นทันที แต่แล้วก็ยิ้มอย่างเจื่อน ๆ
“ท่านครับ นี่เป็นความเข้าใจผิด”
“ไม่ นี่ไม่ใช่ความเข้าใจผิด นี่คือความขัดแย้ง จงออกมือสิ”
อับเนอร์ไม่อยากปล่อยไอ้นี่ไป คำสั่งของหนิวลี่คือฆ่า
วิลสันใบหน้าขมขื่นทันที
แม้ว่าตัวเองจะแข็งแกร่ง แต่ก็เป็นเพราะแข็งแกร่งจึงรู้ถึงช่องว่างระหว่างกึ่งเทพหลักและเทพหลักตัวจริง คนตรงหน้าสามารถซ่อนพลังยุทธ์ของเทพหลักได้ ในหมู่เทพหลักก็ต้องเป็นผู้ที่แข็งแกร่งอย่างแน่นอน ตัวเองไม่ใช่คู่แข่งอย่างแน่นอน
วิลสันสามารถอยู่รอดในเมืองคามูลมาจนถึงตนนี้ได้ ไม่ได้พึ่งพาความสามารถของตนเอง แต่ด้วยการรู้จักสังเกตสีหน้าคน หลีกเลี่ยงคนแข็งแกร่งและรังแกคนอ่อนแอ จึงมีวันนี้
ไม่คิดว่าครั้งนี้จะประมาทลืมตัว ยังเตะโดนกำแพงเหล็ก ดูเหมือนโชคของตัวเองเริ่มไม่ดีแล้ว
เห็นอับเนอร์ทำท่าไม่ต้องอธิบายเลย วิลสันรู้ว่าวันนี้ไม่รอดแล้ว สีหน้าเคร่งขรึมลงพูดว่า
“พวกพี่น้อง เขาเป็นแค่ผู้แข็งแกร่งคนเดียว เราโจมตีพร้อมกัน”
เหล่าเทพที่อยู่ข้าง ๆ ถูกวิธีการที่เฉียบขาดของอับเนอร์ทำให้ตกใจไปแล้ว ไม่กล้าเข้าไปเลย และวิลสันหลังจากพูดจบ กลับหันตัวหนีอย่างรวดเร็ว
เหล่าเทพรอบข้างเห็นเช่นนั้น ทันใดนั้นก็ตื่นตัว ต่างหันหนีไปเช่นกัน
“อยากจะหนีงั้นหรือ!”
อับเนอร์สายตาล็อคเป้าที่วิลสัน ยื่นมือออ
