คลั่งมาหลายครั้ง และอย่างน้อยคนที่อยู่ที่นี่ล้วนผ่านการต่อสู้มาทั้งสิ้น
“ท่าน…ท่าน เมืองคามูร์เป็นสนามต่อสู้สัตว์ที่มีชื่อเสียงของโลกที่สามครับ คนที่นี่ทุกคนจะลงมือกันทันทีถ้าเกิดความขัดแย้งกัน” โคดพูดอย่างระมัดระวังกับหนิวลี่
หนิวลี่ที่เห็นปัญหามาตั้งแต่แรกยิ้มเล็กน้อย
“ไม่ต้องกังวล ไปกันเถอะ พวกเราไปดื่มกัน”
หาบาร์แห่งหนึ่งบนถนนสายใหญ่ กลุ่มคนเดินเข้าไป บาร์นั้นไม่เล็ก แต่เมื่อมีคนกว่าร้อยคนพรวดพราดเข้ามาพร้อมกันก็ยังดูแออัดบ้าง
“เฮ้! พวกแกพวกเทพเจ้าระดับต่ำที่ไร้ค่า ใครให้พวกแกเข้ามา ที่นี่ก็เป็นที่ที่พวกแกจะเข้ามาได้เหรอ??”
เทพเจ้าชายกำยำคนหนึ่งมองไปที่กลุ่มของหนิวลี่อย่างไม่พอใจแล้วตะโกน
“ไปตายซะ!” หนิวลี่บิดปาก ตอบกลับไปประโยคหนึ่ง
“ไปตายซะ? ใครคือไปตายซะ?”
เทพเจ้าที่ด่าเขาทึ่ง เทพเจ้าหลายคนข้าง ๆ เขาก็งงไปด้วย
“พวกโง่ที่มีหัวแต่ไม่มีสมอง”
หนิวลี่ส่ายหัวอย่างไร้คำพูดแล้วหันไปหาสาวสวยเทพระดับบนที่เคาน์เตอร์บาร์พูดว่า
“ขอเหล้าที่มีเอกลักษณ์ที่สุดของเมืองคามูเออร์คนละหนึ่งแก้ว”
สีหน้าของสาวสวยเทพระดับบนเปลี่ยนไปเล็กน้อย ยิ้มพูดว่า
“ดูเหมือนท่านทั้งหลายไม่ได้เป็นคนในเมืองคามูเออร์สินะ”
