บทที่ 578 ความโกรธของโม่ฉี
เม่ยอู๋กลับถามเสียงเบาว่า
“ทำไมต้องหยุดเขาด้วย?”
โลกิตอบ
“เขาไม่มีทางฆ่าคุณได้หรอก!”
เม่ยอู๋หัวเราะเบา ๆ
“เชื่อใจฉันขนาดนั้นเลยหรือ? แต่ก่อนในหมื่นหุบเขา ฉันเป็นเทพหลักที่อ่อนแอที่สุด”
โลกิยิ้มขื่น
“นั่นเพราะฉันประเมินเมืองเสือคำรามต่ำไป ประเมินหนิวลี่ต่ำไป ไม่คิดว่าเพียงสามปีสั้น ๆ น้องห้าเติบโตถึงขั้นนี้แล้ว เทพหลักระดับกลาง กฎเกณฑ์ขั้นเริ่มสมบูรณ์!!”
เม่ยอู๋ไม่แปลกใจ ดื่มสุราวิเศษหนึ่งถ้วยแล้วพูดว่า
“พี่สอง จริง ๆ แล้วคุณก็ทำได้เหมือนกัน ตอนที่พวกเราห้าพี่น้องผูกสาบานกัน คุณมีพรสวรรค์สูงที่สุด น่าเสียดายที่หลายปีมานี้ คุณวิ่งวุ่นไปทั่วหมื่นหุบเขา ลืมการฝึกฝนของตัวเอง ถ้าคุณเข้าร่วมเมืองเสือคำราม ด้วยวิธีการของท่านหนิวลี่การบรรลุตำแหน่งเทพเริ่มต้นก็ไม่ใช่เรื่องเป็นไปไม่ได้!”
“เทพเริ่มต้นเชียวนะ!! ครั้งหนึ่งฉันเคยใฝ่ฝันมากแท้ ๆ !!”
โลกิรำลึกถึงอดีต แล้วยิ้ม
“แต่ตอนนี้เป็นไปไม่ได้แล้ว บางคนทำผิด ก็ต้องรับการลงโทษ ฉันทำร้ายคนมามาก ถ้าฉันไม่ตาย ความรู้สึกผิดและเสียใจจะกลายเป็นปีศาจในใจ ไม่มีทางให้พลังยุทธ์ของฉันก้าวหน้าขึ้นอีกในชาตินี้ น้องห้า คนพวกนั้น ฝากเธอแล้ว” พูดจบ สีหน้าของโลกิก็แข็งค้างทันที รอยยิ้มยังคงอยู่ แต่ไร้ซึ่งชีวิตชีวา
ริมฝีปากของเม่ยอู๋ขยับเล็กน้อย มองดวงตาที่ไร้ชีวิตชีวาของโลกิ ครู่หนึ่งผ่านไปก็เปล่งเสียงถอนหายใจเบา ๆ
…
สามวันต่อมาพันธมิต
