บทที่ 455 ชีวิตย่อมต้องการเครื่องปรุงรสบ้าง
ในความมืดมิดไร้ขอบเขต จิตสำนึกของลวี่หยางล่องลอยเหนือผิวเหวลึก
“เริ่มต้นใหม่อีกแล้วหรือ…”
ลวี่หยางทอดถอนใจเบา สำนึกลึกแล่นย้อนกลับไปใคร่ครวญถึงความล้มเหลวในชาติที่แล้ว “ความรู้ความสามารถ… อุปสรรคด่านนี้ดูท่าจะยากเย็นเกินกว่าที่ข้าคาดคิดไว้เสียอีก”
การแสวงหาโอสถทองคำ… ไม่มีทางลัดให้คนอาศัยเล่ห์กล!
“หากตอนนั้นไม่มีฟ้าดินก่อกวน หากข้าค่อยๆ ฝึกฝนจากกายแห่งเซียนวิญญาณทีละขั้น ความรู้ความสามารถต่อไม้ทับทิมอาจบรรลุถึงเกณฑ์ที่ใช้แสวงหาโอสถทองคำไปแล้วก็เป็นได้”
ทว่าด้วยการแทรกแซงจากฟ้าดิน ทำให้เขาต้องละทิ้งการบ่มเพาะไม้ทับทิม หันไปสืบเสาะหนทางอื่น ครั้นถึงยามลงมือแสวงหาโอสถทองคำกลับใช้เพียงความเข้าใจจากเซียนวิญญาณขึ้นจารึก ผลจึงคลาดเคลื่อน หากมิใช่เช่นนั้น ด้วยสภาพในยามนั้น ย่อมมีหวังพิสูจน์มรรคผลได้สำเร็จ
“หัวใจสำคัญอยู่ที่วิชาเทพ…”
“ทั้งวิชาเทพประจำกาย ทั้งวิชาเทพโดยกำเนิด ทุกวิชาต้องอาศัยการฝึกฝนด้วยตนเอง หากอาศัยสิ่งภายนอกแม้ดูทรงอานุภาพ ทว่ารากฐานกลับเลือนลาง ไร้ความมั่นคง”
เมื่อเปรียบกับตำแหน่งมรรคผลนอกรีต กลับไม่มีข้อกำหนดเคร่งครัดถึงเพียงนี้
จิตใจกระจ่างแจ้ง,ปราณแท้จริงบรรจุ,วิชาบรรจบมหามรรค,รับบัญชาสวรรค์,เป็นหนึ่งกับโลก… ไม่มีสิ่งใดเลยที่ลวี่หยางฝึกฝนมาด้วยระเบียบแบบแผน ล้วนแต่เป็นการลัดขั้นเร่งผลทั้งสิ้น
ทว่า…หากเขาเลือกแสวงหาสวรรค์เจ็ด
