อดเส้นทางนี้ถูกเหล่าเทพทำลายไปหมดแล้ว ตอนนี้ทั้งสองคนเดินทางโดยไม่มีอุปสรรคใด ๆ และมาถึงปากถ้ำอย่างรวดเร็ว
ในเวลานี้ ไม่มีร่องรอยของสิ่งมีชีวิตใด ๆ นอกปากถ้ำ เห็นได้ชัดว่าทุกคนที่อยู่ที่นี่ได้เข้าไปในถ้ำหมดแล้ว
หลังจากออกจากหลุมดำ หนิวลี่หันกลับไปมองกลไกย้ายเวลาและพื้นที่ที่ปากถ้ำ แล้วยิ้มเย็นชาพูดว่า
“อย่าเพิ่งรีบ รอฉันสักครู่”
พูดจบหนิวลี่วาดกลไกในอากาศว่างเปล่า เส้นประหลาดหลายเส้นหลอมรวมเข้ากับกลไกย้ายเวลาและพื้นที่
“นี่คืออะไร??” รีเบคก้าไม่เข้าใจ
หนิวลี่จัดการเสร็จอย่างรวดเร็ว แล้วยิ้มพูดว่า
“ฉันแค่เพิ่มเครื่องหมายให้กับกลไกย้ายเวลาและพื้นที่เท่านั้น ฮ่ะ ๆ เหล่าเทพในถ้ำจะต้องซวยแน่ ๆ ”
รีเบคก้าอึ้งไป แล้วก็ไม่พูดอะไร หลังจากออกจากถ้ำ ใช้เวลาครึ่งวัน หนิวลี่และรีเบคก้าก็มาถึงถ้ำที่พวกเขาพักอยู่ก่อนหน้านี้ ที่นี่เทพธรรมชาติหญิงสองคนและชายร่างกำยำกำลังรอด้วยความกระวนกระวาย เมื่อเห็นทั้งสองคนกลับมา พวกเขาจึงโล่งใจ
ชายร่างกำยำเมื่อเห็นหนิวลี่ความเป็นห่วงบนใบหน้าก็หายไปทันที จากนั้นก็ทำหน้าเคร่ง ทำเหมือนไม่สนใจ
“พี่ใหญ่ ได้วงล้อโชคชะตามาหรือเปล่า?”
รีเบคก้ายิ้มขมขื่นส่ายหน้าพูดว่า
“ในถ้ำนั้นไม่มีร่องรอยของวงล้อโชคชะตาเลย และในส่วนลึกมีวิญญาณเทพและวิญญาณสัตว์มากมาย ฉันหาวงล้อโชคชะตาไม่เจอ จึงต้องถอยออกมาก่อน”
เทพธรรมชาติหญิงสองคนยิ้มพูดว่า
“กลับมาได้ก็ดีแล้ว ย่าก็บอกแล้วว่าวงล้อโชคชะ
