หนิวลี่ไม่ลังเลอีกต่อไป เขาหาตำแหน่งที่รู้สึกว่าดีพอสมควร แล้วก้าวเข้าไปในอีกฝั่งของภูเขาและสายน้ำ
ในพริบตา พื้นที่เปลี่ยนไป กลุ่มอาคารที่อยู่ด้านหลังหายไป มองไปรอบ ๆ ทั้งหมดอยู่ในป่าเขาที่ทอดยาวไม่ขาดสาย
“พื้นที่สองด้าน!! นี่คือพื้นที่สองด้าน!!” หลิงซวงร้องอย่างตกใจ
หนิวลี่ตื่นจากภวังค์ ถามอย่างงุนงง
“พื้นที่สองด้านคืออะไร?”
“คือการใช้จุดหนึ่งเป็นฐาน เปิดมิติหยินและหยาง มิติหยินเป็นภาพลวงตา มิติหยางเป็นการโจมตี หยินและหยางเติมเต็มซึ่งกันและกัน มิตินี้จึงคงอยู่ตลอดไป ฉันเข้าใจแล้ว กลุ่มอาคารด้านหน้านั่นคือด้านหยิน ส่วนภูเขาและสายน้ำตรงนี้คือด้านหยาง! ไม่แปลกใจเลยที่พื้นที่ด้านนั้นไม่มีความมีชีวิตชีวาเลย” หลิงซวงรู้สึกเหมือนเพิ่งเข้าใจทุกอย่าง
มีแต่ หนิวลี่เท่านั้นที่งงงวย
“ฉันบอกนะ พูดให้ชัดเจนหน่อยสิ? คุณเข้าใจอะไร หรือพูดอีกอย่างคือ สองด้านหยินหยางนี้มีอันตรายอะไรไหม?”
