ปแล้ว การได้รับใช้เผ่าศักดิ์สิทธิ์เป็นเกียรติของพวกเรา ไม่ทราบว่าท่านต้องการให้ข้าน้อยทำอะไรหรือไม่?”
“ไม่ต้องกลัว บอกมาเถอะ ฉันก็เป็นมนุษย์เหมือนกัน ฉันแค่สงสัยว่า พวกคุณน่าจะรู้ว่าป่าหินเป็นดินแดนของปีศาจหิน ทำไมยังกล้าเข้ามาลึกถึงที่นี่?” หนิวลี่ถาม
“มนุษย์!!”
เทพชั้นสูงร่างอ้วนตกตะลึง คุณเป็นมนุษย์ แต่ปีศาจหินยังสุภาพกับคุณขนาดนั้น? หรือว่าปีศาจหินตาบอดกันหมดแล้ว?
แต่เมื่อได้ยินคำถามของหนิวลี่เทพชั้นสูงร่างอ้วนก็พูดอย่างขมขื่นทันที
“พวกเราล้วนเป็นศิษย์จากสำนักต่าง ๆ มาที่นี่เพราะบังเอิญหลงเข้ามา ก่อนหน้านี้ไม่รู้ว่าที่นี่เป็นดินแดนของปีศาจหิน ไม่อย่างนั้นตายก็ไม่มาหรอก”
“โอ้ ที่แท้ก็อย่างนี้!” หนิวลี่พยักหน้าเข้าใจ แล้วถามต่อ
“แล้วพวกคุณเป็นศิษย์จากสำนักโลกไหนกัน?”
“พวกเราส่วนใหญ่เป็นสำนักจากโลกที่สี่ และมีอีกไม่กี่คนจากโลกที่ห้า”
ดวงตาของหนิวลี่เป็นประกาย เขาครุ่นคิดเงียบ ๆ ครู่หนึ่ง แล้วยิ้มพูดว่า
“พวกคุณอยากออกไปจากที่นี่ไหม?”
เทพชั้นกลางร่างอ้วนตาเป็นประกาย มองที่หนิวลี่อย่างกระตือรือร้น
“พูดตามตรง การช่วยพวกคุณออกไปจริง ๆ แล้วก็ง่ายมาก” หนิวลี่พูด
“ท่าน ถ้าท่านช่วยพวกเราออกไปจากที่นี่ได้ เงื่อนไขอะไรก็ยอมทั้งนั้น” เทพชั้นกลางร่างอ้วนพูดอย่างร้อนรน
“ฮ่ะ ๆ อย่าใจร้อน การช่วยพวกคุณไม่ใช่เพราะฉันชอบเป็นคนดี และพวกคุณก็คงไม่เชื่อหรอกว่าคนแปลกหน้าจะใจดีช่วยพวกคุณ ฉันมีสองเงื่อนไ
