บทที่ 525 เอ็ดแมน
“พวกเธอ ไม่ต้องไปไหนทั้งนั้น!”
หนิวลี่ยืนตระหง่านกลางอากาศ สายตาเย็นเยียบดั่งน้ำแข็ง พลังกดดันอันทรงพลังแผ่ปกคลุมยอดเขาทั้งหมดในชั่วพริบตา
“ไม่! ท่าน ท่านหนิวลี่ผมบริสุทธิ์ ข้าน้อยไม่ได้กล้าท้าทายอำนาจของท่าน ได้โปรดไว้ชีวิตผมด้วย”
เทพขั้นก้าวสู่เทพหลักหลายคนตกใจจนคุกเข่าลงกับพื้น อ้อนวอนอย่างน่าสงสาร
“ไปสารภาพบาปในนรกเถอะ”
หนิวลี่ยื่นมือออกไป พลังสายฟ้าเล็ก ๆ หมุนวนอย่างบ้าคลั่ง ชั่วครู่ต่อมา สายฟ้านับหมื่นสายพุ่งลงมาจากท้องฟ้า เทพขั้นก้าวสู่เทพหลักที่แข็งแกร่งสิบกว่าคนบนยอดเขา ไม่มีแม้แต่โอกาสต่อต้าน ก็สลายหายไปหมดแล้ว
เพียงยื่นมือออกไป แก่นเทพหลากสีของเทพขั้นก้าวสู่เทพหลักสิบกว่าชิ้นก็ลอยมาตกลงในมือ หนิวลี่หมุนตัวแล้วหายวับไปจากอากาศ ผู้ที่มาโจมตีเมืองเสือคำรามมาอย่างกะทันหัน และจากไปเร็วยิ่งกว่า ในขณะที่เหล่าเทพในเมืองเสือคำรามยังไม่ทันได้ตั้งตัว พวกผู้รุกรานที่หยิ่งยโสเหล่านั้นก็ถูกหนิวลี่กำจัดไปหมดแล้ว
ในตอนนี้ เหล่าเทพในเมืองเสือคำรามไม่กล้าสงสัยในความแข็งแกร่งของหนิวลี่อีกต่อไป
ดูสิ พวกผู้รุกรานเหล่านั้น เทพหลายพันคน ล้วนเป็นมือเก๋าที่มีประสบการณ์การต่อสู้มากมาย และยังมีเทพขั้นก้าวสู่เทพหลักอีกสิบกว่าคน แต่ท่านหนิวลี่ของพวกเรา เพียงคำพูดเดียว คนพวกนั้นก็ตายหมด แทบไม่ต้องออกแรงเลย
“อะไรกัน! มันมีเทพหลายหมื่นคนต่างหากล่ะ ฉันอยู่ไม่ไกลตอนนั้น เห็นกับตาว่าท่าน
