สู้ขึ้นมามีความเป็นไปได้สูงที่ทั้งคูจะถูกคิดออกชัวขณะนัน บรรยากาศตึงเครียดแผซานไป เในหมูผูชม อยางเงียบหวูต้าอันกับหลี่หมิงมองหน้ากัน ความกังวลในดวงตา ของทั้งคูเห็นได้ชัดเจียงเทียนหยางประหมาจนตองถูมือไปมา ไมดูเหมือนผู้ มีพลังระดับสี่ที่ควรมีการควบคุมตัวเองเลย ฺดูเหมือนพอแม่ ทั่วไปของผู้เข้าสอบมากกวาสีหนาของเจียงเหลียนเยวคอนขางสงบฺแตเธอก็ยังมีความกังวลในใจแมวาในใจเธอจะตัดสินใจแลววาเจียงเยวหลีและเจียงเย วซีอยู่ในระดับสอง แตอีกฝ่ายก็อยู่ในอันดับต้น ของการสอบ ครั้งนี้ และระดับการฝึกฝนต่ำสุดของพวกเธอก็อยู่ในระดับสองเชนกันถ้าเกิดการตอสูขึ้นจริง ภก็ยากที่จะบอกวาผลลัพธ์ สุดท้ายจะเป็นอยางไรขณะทีคิด เจียงเหลียนเยวก็มองไปที่สวี่เชอโดยไมรู้ตัวไมนานเธอก็ประหลาดใจที่พบวาสีหน้าของสวี่เชอปกติ ไมมีความกังวลใด และยังมีรอยยิ้มที่มุมปากด้วย.เมื่อเห็นแบบนี้ เจียงเหลียนเยวก็รู้สึกโลงใจขึ้นมาโดยไม มีเหตุผลในเมื่ออาจารย์สวี่เชอยังไมกังวลเลย งั้นภก็คงไมมีปัญหา อะไร..เจียงเหลียนเยวพูดในใจ“โอโห! เยียมไปเลย ผมแดงกับผมฟาคราม สองคนนอกกระแสอีกแลว”มอง เดูสีผมที่โดดเดนของเสี่ยวเหยียนและเสี่ยวเหมียว สวี่เชออดสายหัวไมได้นาเสียดายทีโชคราย นอกจากไมไดแหวกแนวเหมือนเสี่ยวมวงกับเสี่ยวขาวแลว ยังไมแข็งแกรงเทาทั้งสองคนด้วย เกรงวาการสอบศิลปะการตอสู้ครั้งนี้คงจบแคนี้..เป็นไปตามทีเจียงเหลียนเวยรูสึกเขาไมไดประหมาเลย แมแตนอย แตกลั
