“เฉินหลาง ทำไมนายวิ่งหนีปู่ของนายแล้วล่ะ?”
เสียงไม่ดังไม่เบา แต่ผลลัพธ์ราวกับระเบิด
ฉากตรงหน้าดูเหมือนตกอยู่ในสุญญากาศ และอากาศดูเหมือนจะแข็งตัว
เฉินหลางหยุดชะงัก จากนั้นร่างกายสั่นไปทั้งตัว เขาหันมาจ้องเซียงโหย่ว เสียงของเขาเย็นเยียบราวกับฤดูหนาวในเดือนธันวาคม “เมื่อกี้นายพูดอะไรนะ?”
“ฉันบอกว่า…”
เมื่อเห็นว่าเขาดึงดูดความสนใจของอีกฝ่ายได้สำเร็จ เซียงโหย่วถอนหายใจโล่งอก แต่สัญชาตญาณบอกเขาว่ายังไม่ถึงเวลา
เสียงหยุดไปแล้วดังขึ้นอีกครั้ง “ฉันบอกว่า ฉันเป็นปู่นายไง!”
พูดจบ เขาหันขวาและวิ่งหนีอย่างบ้าคลั่งโดยไม่ลังเล ไม่กักเก็บพลังใด ๆ อีก ปรารถนาที่จะใช้กำลังทั้งหมดที่มี
หลังจากการโจมตีรวมนี้ เขาไม่เชื่อว่าอีกฝ่ายจะไม่หลงกล
ปรากฏว่าเขาเดาถูก
“อยากตายนักเหรอ!”
ใบหน้าของเฉินหลางแดงก่ำ ดูเหมือนจะมีควันดำลวงตาลอยออกมาจากศีรษะ
เขาตัดสินใจทิ้งทุกคนไว้เบื้องหลังและไล่ตามไปในทิศทางที่ถูกต้อง
“พระเจ้า นี่มันจะเป็นเรื่องใหญ่แน่ ๆ”
เขาหันหลังมามองเฉินหลางที่กำลังไล่ตามมาด้วยความโกรธแค้น จากนั้นก็เบี่ยงตัวไปทางขวาพร้อมกับเร่งความเร็วขึ้นเล็กน้อย
