!
เฉินอวี่เหลียงกุมหน้าอกและรู้สึกเจ็บแปลบ! เหงื่อเย็นผุดซึมที่หน้าผาก
“พี่เขยเป็นอะไรหรือเปล่าครับ?”
ชายที่ดูเหมือนเลขาถามด้วยความเป็นห่วง
เฉินอวี่เหลียงไม่พูดอะไรแค่กุมหน้าอกไว้ น้องเขยกะพริบตาใสแจ๋ว “ผมเข้าใจแล้วครับพี่เขย เวลาทำงานต้องเรียกตำแหน่ง ผู้อำนวยการเฉิน เป็นอะไรหรือเปล่าครับ?”
ในพริบตานั้น เฉินอวี่เหลียงก็รู้สึกเจ็บปวดใจยิ่งกว่าเดิม
