ของ สวี่เชอ เจียงเยว่ซี… เจียงเยว่หลี่…
ขณะที่สายตากวาดจากขวาไปซ้าย อารมณ์ของหลิวป๋อดิ่งลงสู่ก้นเหว
การปรากฏตัวของศิษย์ทั้งสองคนของสวี่เชอทำให้เขารู้สึกไม่พอใจอย่างมากและยังทำให้จิตใจของเขาหม่นหมองอีกด้วย
หลิวป๋อสะบัดศีรษะไล่ความคิดสับสนวุ่นวายแล้วมองหาชื่อของตัวเองต่อผลลัพธ์เป็นไปตามคาด ชื่อของเขาไม่ปรากฏในห้าสิบอันดับแรก
เมื่อเห็นแบบนั้นสีหน้าของหลิวป๋อแย่มาก เงาดำในใจขยายใหญ่ขึ้นไม่มีที่สิ้นสุดความรู้สึกใจเต้นตึกตักพุ่งเข้าจู่โจมหัวใจโดยไม่ทันตั้งตัว
“ไม่หรอก คงแค่อันดับตกลงมานิดหน่อย ขอแค่ยังอยู่ในร้อยอันดับแรกก็พอ”
หลิวป๋อสูดหายใจลึก รวบรวมความกล้าเลื่อนดูต่อจากอันดับที่ห้าสิบอันดับหกสิบแรกไม่มีชื่อของตัวเองอันดับเจ็ดสิบแรกก็ไม่มีอันดับแปดสิบแรกก็ยังไม่มีอันดับเก้าสิบถึงร้อยก็ไม่มีอีก!
เปรี้ยง!
ในตอนนี้หลิวป๋อรู้สึกเหมือนถูกสายฟ้าฟาดเข้าที่หน้าผากสมองค่อยๆ ว่างเปล่า ไม่มีความคิดอะไรเลย แม้แต่การควบคุมสีหน้าก็ทำไม่ได้
ถึงแม้จะไม่อยากยอมรับ แต่นี่คือความจริง
ตอนนี้คะแนนอันดับสุดท้ายในร้อยอันดับแรกอยู่ที่หนึ่งร้อยแปดสิบคะแนนพอดีแต่ก่อนหน้านี้คะแนนของปู้โสวอี้ อูจงเลี่ยง และเจียเจิ้งจื้อ ล้วนเกินหนึ่งร้อยแปดสิบคะแนนทั้งนั้น!
มีความเป็นไปได้แค่อย่างเดียวที่คะแนนของทั้งสามคนจะตกลงอย่างรุนแรงนั่นหมายความว่าถูกคัดออกแล้ว!
หลิวป๋อทิ้งตัวพิงเก้าอี้ทันที เหงื่อเย็นไหลออกมาจากหน้าผาก
ในเว
