ียงอิเล็กทรอนิกส์จะไม่ดังมาก แต่มันกลับดังก้องในหูของชายทั้งสองราวกับเสียงระเบิด!
สายตาของชายทั้งสองจับจ้องไปยังต้นกำเนิดเสียงในทันทีที่ตรงนั้นเหลือเพียงเจียงเยว่ซียืนอยู่ ส่วนเจียเจิ้งจื้อหายตัวไปแล้ว
ปู้โสวอี้กลืนน้ำลาย อูจงเลี่ยงออกเสียงกลืนน้ำลายดังขึ้นติดต่อกันเขาหันหน้าไปอย่างแข็งทื่อและสบตากับอีกฝ่าย
ทั้งสองมองหน้ากันและเห็นแววตกตะลึงในดวงตาของกันและกัน
เจียเจิ้งจื้อตายแล้วเหรอ?หรือว่าเขาถูกเจียงเยว่ซีฆ่า คนที่มีแค่โล่น้ำแข็งไว้ป้องกันตัวนั่นนะเหรอ?
แม้ทั้งสองจะไม่อยากเชื่อจากก้นบึ้งของหัวใจ แต่ความจริงตรงหน้าทำให้พวกเขาต้องยอมรับ!
“เรา… ตอนนี้เราควรทำยังไงดี…”
เสียงของอูจงเลี่ยงสั่นเครือ ความเสียใจในใจของเขาพุ่งสูงถึงขีดสุดไม่ใช่แค่เพราะเจียเจิ้งจื้อถูกกำจัด แต่เป็นเพราะเจียงเยว่หลี่ด้วย
ถ้าเขารู้ว่าเจียงเยว่หลี่แข็งแกร่งขนาดนี้ เขาคงหลีกเลี่ยงใหห่างและไม่เข้าใกล้เด็ดขาด
สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือจนถึงตอนนี้เขายังไม่รู้ระดับที่แท้จริงของเจียงเยว่หลี่ด้วยซ้ำ!
“ถุย!”
ปู้โสวอี้ถมเลือดออกมาด้วยความแค้น สีหน้าโหดเหี้ยมผุดขึ้น
“จะทำอะไรได้อีก? ตอนนี้เจียเจิ้งจื้อถูกกำจัดแล้ว พวกเธอต้องไม่ปล่อยเราไปแน่ หนีไม่ได้หรอกตอนนี้ เราได้แต่สู้สุดชีวิต! มีแต่การสู้สุดชีวิตเท่านั้นที่จะทำให้เรามีความหวัง ถึงแม้จะริบหรี่ก็ตาม!”
อูจงเลี่ยงใจสั่นแล้วพยักหน้าอย่างหนักแน่น ดวงตาฉายแววมุ่งมั่น
เขาเข้
