ยวหลี่พอดี
ในวินาทีถัดมา สองพี่น้องมองหน้ากัน เธอมองฉัน ฉันมองเธอ และเราสามารถเห็นความตกใจและความสิ้นหวังในดวงตาของกันและกัน
“มาอีกแล้ว!”
แทบทุกครั้งที่สองพี่น้องทะลวงขั้น อาจารย์สวีเชอก็จะตามมาติดๆ
ทำให้สองพี่น้องเริ่มสงสัยในชีวิตของตัวเอง เพื่อที่จะทะลวงขั้นจากระดับสองขั้นหนึ่งไปสู่ระดับสองขั้นสอง พวกเธอฝึกฝนทั้งวันทั้งคืนมาตลอดเดือนที่ผ่านมา
ถึงอย่างนั้น พวกเธอก็สามารถทะลวงขั้นได้ก่อนการสอบชั้นเรียนเตรียมสอบศิลปะการต่อสู้ด้วยความช่วยเหลือจากยาขยายเส้นลมปราณ ถ้าการทะลวงขั้นจากระดับสองขั้นหนึ่งไปสู่ระดับสองขั้นสองยังยากขนาดนี้ แล้วการทะลวงขั้นจากระดับสี่ขั้นหนึ่งไประดับสี่ขั้นสองจะไม่ยากกว่าเป็นร้อยเท่าหรอกเหรอ?
แต่ถึงอย่างนั้น อาจารย์สวีเชอก็ยังสามารถตามทันจังหวะการทะลวงขั้นของพวกเธอได้ มันน่าสยดสยองจริงๆ!
ประเด็นสำคัญคือพวกเธอไม่เคยเห็นอาจารย์สวีเชอฝึกฝนในตอนกลางวันเลย เขาทำได้อย่างไรกัน?
เจียงเยวหลี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงแห้งผาก “ฉันสงสัยว่าอาจารย์สวีเชอจะแอบฝึกฝนทุกคืนโดยไม่นอนเลยหรือเปล่านะ”
เจียงเยวซีพยักหน้าหนักๆ และอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่หลังจากอ้าปากค้างไว้นาน เธอก็พูดได้แค่ประโยคเดียว “ฉันก็คิดเหมือนกัน”
แกรก! ในตอนนั้นเอง เยชวงเยวที่อยู่ในห้องฝึกซ้อมด้านซ้ายสุดก็ผลักประตูเดินออกมา เธอยิ้มให้กับเจียงเยวหลี่และเจียงเยวซีก่อน จากนั้นสายตาของเธอก็จับจ้องไปที่สวีเชอด้วยความชื่นช
