ที่ห้องหนังสือตระกูลหลิว แม้น้ำเสียงของซงอี้จะราบเรียบแต่กลับทำให้ม่านตาของหลิวปอและหลิวหลินหดเล็กลง
หลิวปอรีบพูดอย่างกระวนกระวาย “ท่านซง ผมแค่อยากให้เขาตายเท่านั้น!”
นี่ไม่ใช่คำตอบที่เขาต้องการอย่างชัดเจน ในหัวเขามีความคิดเดียวคือ ต้องฆ่าสวีเชอให้ได้!
“หุบปาก!”
ทันทีที่หลิวปอพูดจบ หลิวหลินก็ตวาดใส่เขาไปทีนึง “แกไม่มีสิทธิ์พูดที่นี่”
ต่างจากการดุด่าเมื่อครู่ คราวนี้หลิวหลินโกรธจริงๆ อย่างเห็นได้ชัด ริมฝีปากของหลิวปอขยับอย่างดื้อรั้นแต่สุดท้ายก็ก้มหน้านิ่งเงียบ
หลังจากจ้องหลิวปออย่างดุดัน หลิวหลินก็ยิ้มอีกครั้ง “ผมจะฟังพี่ซงและทำตามที่พี่บอก”
พวกเราล้วนเป็นจิ้งจอกพันปี จะมาเล่นโปเยโปโลเยกันไปทำไม จริงๆ แล้วก่อนเชิญซงอี้มา เขาก็คาดเดาจุดยืนของอีกฝ่ายได้คราวๆ แล้ว
ที่ก่อนหน้านี้เขาที่สนับสนุนให้หลิวปอก่อเรื่องก็แค่ต้องการผลประโยชน์เพิ่มเท่านั้น ความจริงพิสูจน์แล้วว่าได้ผล และเขาก็พอใจกับสิ่งที่ซงอี้สัญญา
แม้จะบอกว่าดูถูกตระกูลเจียง แต่จริงๆ แล้วเขาไม่กล้ายั่วโทสะพวกนั้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อตระกูลนั้นเพิ่งมีคนที่เป็นอาจารย์ในมหาวิทยาลัยพิเศษอันดับหนึ่งของต้าเซี่ย
เมื่อไม่กล้ายั่วตระกูลเจียง ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะฆ่าสวีเชอ อย่างไรก็ตาม การไม่ฆ่าเขาไม่ได้หมายความว่าจะปล่อยสวีเชอไป
ด้วยการรับประกันจากซงอี้ การทำให้สวีเชอทุกข์ทรมานจนแย่กว่าตาย จะไม่ง่ายหรอกเหรอ?
หลังได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของ
