เต้น คว้ากาน้ำชามารินกระดกดื่มเข้าปากอึกใหญ่ และยังคงตื่นเต้นมาก “ดีมาก! ดีมาก!”
“แต่ว่า… ถ้าเราเล่นงานสวีเชอแบบนี้แล้ว ถ้าสวีเชอเกิดคลั่งไปขอให้ตระกูลเจียงช่วยล่ะ?”
หลิวหลินขมวดคิ้ว “พวกเราไม่กลัวหรอก แต่กลัวว่าพวกเขาจะเล่นงานคุณมากกว่า เพราะยังไงตำแหน่งของคุณก็…”
“ตระกูลเจียง?” ซงอี้ส่ายหน้าอย่างดูแคลน “ถึงฉันจะทำอะไรตระกูลเจียงไม่ได้ แต่ตระกูลเจียงก็ทำอะไรฉันไม่ได้เหมือนกัน ฉันไม่ได้อยู่ในระบบการศึกษามาหลายปีเปล่านะ นอกเสียจากว่า…”
“นอกเสียจากว่าอะไร”
“ไม่มีอะไร” ซงอี้โบกมือไปมาอย่างไม่ใส่ใจ “นอกเสียจากว่าสวีเชอจะสามารถติดต่อผู้อำนวยการกรมการศึกษาเมืองเผิงได้โดยตรง”
พูดถึงตรงนี้ ซงอี้แทบจะหัวเราะออกมาดังๆ “แต่เขาแค่คนเดียว… ฮ่าๆ”
“ฮ่าๆ คุณพูดถูก แคสวีเชอคนเดียวจะไปติดต่อ ผอ. เฉินอวี้เหลียง ได้ยังไงกัน” หลิวหลินหัวเราะลั่น
“ฮ่าๆๆ” หลิวปอหัวเราะตาม เสียงหัวเราะดังขึ้นพร้อมกันในห้องหนังสือของตระกูลหลิว
