ั่วพื้น เด็กสาวเดินจากไปอย่างไม่ใส่ใจ ราวกับเพิ่งทำอะไรที่ปกติธรรมดา ไม่มีแม้แต่รอยเลือดติดตัวเธอเลย
เขาตาโตเท่าไข่ห่านบีบคั้นคำพูดออกมาจากลำคอ เขาเหลือบมองสองพี่น้องข้างๆ โดยไม่รู้ตัว เห็นพวกเขาอ้าปากค้างจนแทบจะหล่นถึงพื้น
โครม! โครม! โครม! โครม!
เธอเม้มปากกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สายตากลับถูกดึงไปอีกด้านอีกครั้ง ที่สายตามองไป สิงโตเพลิงล้มลงทีละตัวโดยไม่มีสัญญาณเตือน พวกมันล้มลงทีละตัวแพร่กระจายอย่างรวดเร็วราวกับไวรัส เกือบสิบตัวล้มลงในเวลาอันสั้น อาการของสิงโตเพลิงแต่ละตัวที่ล้มลงเหมือนกันอย่างน่าประหลาด ทั้งหมดชักกระตุกอย่างรุนแรงและมีฟองน้ำลายฟูมปาก หากมองใกล้ๆ จะเห็นประกายไฟฟ้าวาบผ่านร่างของพวกมันอย่างแผ่วเบา
เมื่อสิงโตเพลิงที่อยู่รอบๆ ล้มลง เด็กสาวผมสั้นสีม่วงก็ปรากฏตัวขึ้นตรงกลางทันที
ต่างจากเด็กสาวผมยาวเมื่อครู่ สีหน้าของเธอคนนี้ดูเคร่งเครียดมาก
แต่ความเคร่งเครียดแบบนี้ไม่ใช่ความกลัวหรือความหวาดผวา แต่เป็นความตื่นเต้นที่ไมอาจปิดซ่อนได้!
พูดไม่เกินจริงเลยว่าดูเหมือนความปรารถนาในการต่อสู้ของเธอจะแรงกล้ายิ่งกว่าสัตว์ร้ายที่อยู่รอบๆ เสียอีก
“พลังประเภทธรรมชาติ!”
เซี่ยงจังตกใจ ม่านตาของเขาหดเล็กเป็นเส้นบางทันที “ช่างดุดันและโหดเหี้ยมเหลือเกิน!”
แม้สิงโตเพลิงที่ล้มลงพื้นจะไม่ตาย แต่ทุกตัวล้วนสูญเสียความสามารถในการต่อสู้ทันที การโจมตีเป้าหมายเดียวของเธอจะด้อยกว่าเด็กสาวผมยาว แต่
