แสงอาทิตย์สาดส่องลงมาจากฟ้า ไม่ไกลจากถ้ำปีศาจเขาเก้ายอด มีร่างสี่คนกำลังเดินเท้า มุ่งหน้าไปทางนั้น
ชายหนุ่มที่เดินนำหน้ามีคิ้วคมและดวงตาเป็นประกาย โครงหน้าของเขาดูคมชัดราวกับเทพสร้าง ตามหลังชายหนุ่มมาติดๆ คือหญิงสาวร่างสูงสง่างามที่มีผมยาวถึงน่อง ส่วนสองสาวที่เดินท้ายกลุ่มเป็นเด็กสาวผมสั้น คนหนึ่งผมสีม่วง อีกคนผมสีขาว
แม้จะเป็นสีผมที่ไม่ธรรมดา แต่เมื่อมาอยู่บนใบหน้าอันงดงามของพวกเธอ กลับกลายเป็นจุดเด่นที่น่าหลงใหล กลุ่มคนที่โดดเด่นเช่นนี้ ไปที่ไหนก็มักจะเป็นจุดสนใจของฝูงชนเสมอ
แต่ในตอนนี้ ผู้คนรอบข้างต่างรีบเร่งเดินก้มหน้าก้มตา ไม่มีใครแม้แต่จะเหลือบมอง ทั้งสี่คนนี้ก็คือสมาชิกทั้งหมดของชั้นปีที่สอง ห้องสิบแปด นำโดยสวี่เชอนั่นเอง
“ช่วยเร่งฝีเท้าหน่อยได้ไหม? พวกเราทั้งคู่ตามหลังไกลแล้ว” เมื่อรู้สึกว่าตัวเองกับน้องสาวเริ่มตามหลังไกล เจียงเยวหลี่ก็ขมวดคิ้วมองไปที่เจียงเยวซี เส้นเลือดที่หน้าผากเต้นตุบๆ
“ฉันอยากเดินเร็วค่ะ แต่มันทำไม่ได้จริงๆ…” เจียงเยวซีทำหน้าน่าสงสาร “พี่ยังไม่ช่วยถือกระเป๋าให้ฉันเลย”
จนถึงตรงนี้ คำพูดของเจียงเยวซีฟังดูมีเหตุผลมาก แต่ในวินาทีถัดมา เจียงเยวหลี่ก็ไม่ปรานี “เจียงเยวซี ยังกล้าพูดอีกนะ ใครใช้ให้เธอแบกกระเป๋าใหญ่ขนาดนั้นมาล่ะ!”
เมื่อมองไปที่หลังของเจียงเยวซี เป้สะพายหลังขนาดเท่าเขานั้นดูโดดเด่นสะดุดตามาก เมื่อเทียบกับขนาดของเป้ คนที่รู้คงเข้าใจว่าเป็นเป้สะพา
