ร้านขายยา ภายในห้องปรุงยา สวี่เชอมองด้วยความสับสนและดูช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ ไม่สิ มันเกิดขึ้นเร็วมากจนเขายังไม่ทันได้เห็นอะไรชัดๆ ก็จบไปแล้ว เขาลองถามตัวเองว่าเข้าใจมากแค่ไหน นี่มันเหมือนกับเรื่องตลกไปแล้วไหม?
ชั่วขณะหนึ่งเขานึกถึงฉากในไซอิ๋วฉบับปี 1986 ที่เปิ่นปอเอ๋อป้า ถูกปีศาจเก้าหัวสั่งว่า “ไปกำจัดพระถังซัมจั๋งกับลูกศิษย์ซะ”
‘เขาทำอะไรผิดถึงได้เป็นแบบนี้?’
“หืม?” คิ้วของเซียเติ้งกระตุกถี่ สีหน้าดูแปลกไปนิด หลังจากสอนวิชาเภสัชศาสตร์มาหลายปี เขาคุ้นเคยกับดวงตาของสวี่เชอเป็นอย่างดี ดวงตาของเขาใสกระจ่างเผยให้เห็นสมองที่ไม่เคยถูกความรู้รุกราน พูดตรงๆ คือ ถ้าเป็นคนอื่นเขาคงพูดออกมาอย่างไม่ปรานีแล้วว่า
“เจ้าไม่มีคุณสมบัติทางเภสัชกรรม กลับบ้านไปเล่นโคลนซะ!”
แต่เมื่อเผชิญหน้ากับสวี่เชอในตอนนี้ ในใจของเขากลับเต็มไปด้วยความขัดแย้ง ราวกับมีคนตัวเล็กสองคนกำลังต่อสู้กันอยู่ในหัว เทวดาตัวขาวปลอบใจอย่างใจเย็น ‘ลองดูให้ละเอียดอีกครั้งไหม? บางทีร่างวิญญาณยานี้อาจจะแค่เข้าใจช้าในตอนแรก หรืออาจเป็นประเภทที่จะระเบิดศักยภาพออกมาหลังจากสะสมมาหลายปี’ ปีศาจตัวแดงจิกเอวด่า ‘ร่างวิญญาณยาบ้าอะไร ดูตาเขาสิ! มันชัดเจนว่าเขาไม่เข้าใจอะไรเลย ไม่ใช่แค่ไม่เข้าใจ ข้ายังสงสัยว่าเขาอาจจะมองไม่เห็นอะไรชัดๆ ด้วยซ้ำ!’
เทวดาตัวขาวยังคงพูดด้วยน้ำเสียงเดิม ‘เราไม่ควรด่วนสรุปแบบนี้ ข้อมูลเกี่ยวกับร่างวิญญาณยามีน้อยเกินไป
