งเซียเติ้งจึงดูจริงจังมาก เขาไม่ทันสังเกตเห็นประกายวูบในดวงตาของสวี่เชอที่อยู่ด้านหลัง หลังจากผสมเห็ดหลินจือเสร็จ ใบเถาวัลย์เลือดแดนใต้พิภพก็ปรากฏขึ้น
หนึ่ง… สอง… สาม…
ขณะที่เซียเติ้งกำลังจะผสมใบที่สี่ เสียงดังสนั่นก็ดังขึ้น “เดี๋ยวก่อน!”
เซียเติ้งสะดุ้งจนเกือบทำใบเถาวัลย์เลือดแดนใต้พิภพในมือหล่น “มีปัญหาอะไรเหรอ?”
เซียเติ้งสูดหายใจลึกหลายครั้งแล้วหันไปมองสวี่เชอ พยายามรักษาความสงบไว้ให้ดีที่สุด เห็นได้ชัดว่าเสียงดังเมื่อครู่มาจากสวี่เชอ ถ้าเป็นคนอื่นที่พูดแทรกในตอนนี้ เขาคงโกรธจนควันออกหู แม้จะเป็นเช่นนั้นสีหน้าของเซียเติ้งก็ไม่ค่อยดีนัก ในฐานะหมอปรุงยาสิ่งที่เขาเกลียดที่สุดคือการที่คนอื่นมาบอกให้ทำโน่นทำนี่ตอนที่กำลังปรุงยา
“มีปัญหาจริงๆ ครับ” ราวกับไม่สังเกตเห็นสีหน้าที่ไม่ค่อยดีของเซียเติ้ง สวี่เชอพูดออกมาทันที “ใบเถาวัลย์เลือดแดนใต้พิภพสามใบก็พอแล้วครับ ถ้าใส่สี่ใบจะทำให้ประสิทธิภาพลดลง”
เซียเติ้ง “???”
ตอนนี้เขาแทบอยากจะแคะหูเพื่อยืนยันว่าตัวเองได้ยินผิดไปหรือเปล่า “ไม่ใช่เล็กน้อย! ถามว่าเจ้ามีปัญหาอะไร ไม่ได้ถามว่าข้ามีปัญหาอะไร! เจ้าหมายความว่าตำรายาของข้ามีปัญหาเหรอ?”
น้ำเสียงของเซียเติ้งเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ “เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าใบเถาวัลย์เลือดแดนใต้พิภพใช้สามใบก็พอ?”
ในฐานะผู้คิดค้นยา ตลอดหลายปีที่ผ่านมานี่เป็นครั้งแรกที่มีคนบอกว่าการปรุงยาของเขามีปัญหา สวี่เชอดูล
