มหาวิทยาลัยพิเศษอันดับหนึ่งเมืองเผิง ชั้นปีที่สองห้องหนึ่ง ในห้องฝึกส่วนตัวขนาดเล็ก หลิวปอดูไม่มีความสุขเลย ทุกวันหลังจากฝึกซ้อมเสร็จ เมื่อเห็นห้องฝึกคับแคบนี้ เขารู้สึกเหมือนได้กินของไม่พึงประสงค์เข้าไป
แม้ว่าห้องเรียนนี้จะมีห้องฝึกของตัวเอง แต่มันก็แตกต่างจากห้องเรียนเดิมโดยสิ้นเชิง ไม่เพียงแต่ไม่มีระบบอากาศบริสุทธิ์ แม้แต่ประตูก็ยังต้องใช้สวิตช์กลไกแบบแมนนวล
สิ่งนี้ทำให้เขารู้สึกไม่สบายตัวมาก เพราะเคยชินกับระบบอัจฉริยะมากกว่า แน่นอนว่าเมื่อเทียบกับความไม่สบายกาย ความไม่สบายใจนั้นรุนแรงกว่า เมื่อนึกถึงสวี่เชอที่กำลังสนุกสนานอยู่ในห้องฝึกเดิมของเขาทุกวัน เขารู้สึกเจ็บปวดในใจ มันเจ็บปวดมากจริงๆ!
สวี่เชอไม่เพียงแต่แย่งโควตาอาจารย์ระดับสามของเขาไป แต่ยังแย่งตำแหน่งห้องเรียนพิเศษ และยึดครองห้องเรียนของเขาด้วย
ในสายตาของเขา นี่เกือบจะเหมือนกับการกลืนกินทุกอย่างไปหมด!
“สวี่เชอ แกสมควรตายจริงๆ…”
หลิวปอสบถอย่างดุเดือดพร้อมกัดฟันกรอด แต่สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปในไม่ช้า และคางของเขาก็กระตุกโดยไม่ได้ตั้งใจ แม้ว่าบาดแผลที่สวี่เชอทำไว้จะหายแล้ว แตดูเหมือนจะมีผลข้างเคียงตกค้างอยู่ และคางของเขาจะเริ่มเจ็บทุกครั้งที่เขาตื่นเต้น เมื่อรู้สึกถึงความเจ็บปวดแปลบที่คาง ดวงตาของหลิวปอเย็นชา “สวี่เชอ ฉันจะไม่ปล่อยแกไปเด็ดขาด!”
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
“นายท่าน”
เสียงของลุงหลิวในชุดสีเทาดังมาจากนอกประตู
หลิวปอสงบสติอา
