ชั้นสามของร้านขายยา บรรยากาศในห้องยาส่วนตัวของเซียเติ้งชางแปลกประหลาดอย่างที่สุด หลังจากที่สวี่เชอเอ่ยคำว่า “บางทีอาจจะเป็นพรสวรรค์มั้งครับ” ห้องก็ดูเหมือนกลายเป็นภาพที่ถูกแช่แข็งไว้
ดวงตาของไมค์เบิกกว้าง แม้ภายนอกเขาจะไม่ส่งเสียงใดๆ แต่ความคิดในหัวกำลังระเบิดออกมา
‘ไม่เอาน่าเพื่อน ฉันกลัวจนแทบจะหมดลมหายใจอยู่แล้ว’
‘นายน่าจะแค่เลือกยาหยวนเหนิงที่ถูกต้องแล้วดีใจไปก็พอแล้ว ทำไมต้องมาอวดด้วยล่ะ’
การพูดว่าตัวเองมีพรสวรรค์ต่อหน้าท่านเซีย มันเหมือนกับการอวดดาบต่อหน้าแม่ทัพ ‘แย่แล้ว! นี่มันเรื่องใหญ่แล้ว’
ไมค์แอบมองสีหน้าของอาจารย์เซียเติ้ง หัวใจของเขาก็กระตุกวูบ จากความเข้าใจที่เขามีต่ออาจารย์เซียเติ้ง สีหน้าของอีกฝ่ายแสดงความสนใจอย่างชัดเจน มีแค่สองผลลัพธ์ที่เป็นไปได้ถ้าอาจารย์เซียเติ้งเกิดความสนใจ
หนึ่ง อาจารย์เซียเติ้งพอใจมาก ทุกคนมีความสุข อีกความเป็นไปได้คืออาจารย์เซียเติ้งผิดหวังมาก ซึ่งนั่นจะเป็นเรื่องที่แย่มาก แต่คำถามคือสวี่เชอจะสามารถทำใหอาจารย์เซียเติ้งพอใจได้หรือไม่ด้วยการยกระดับน้ำเสียงสูงตั้งแต่เริ่มต้น ชั่วขณะหนึ่งไมค์รู้สึกเสียใจที่พาสวี่เชอมาที่นี่
“พรสวรรค์งั้นหรือ? หึ น่าสนใจดี นี่น่าสนใจจริงๆ!”
เหมือนที่ไมค์คาดการณ์ไว้ ท่านเซียเติ้งสนใจจริงๆ และสนใจมากทีเดียว ในฐานะเภสัชกรระดับเจ็ดที่ใกล้จะถึงระดับแปด ไม่เคยมีใครบอกเขาว่ามีพรสวรรค์ดีมาก่อน
แม้แต่จ้วงเหยียนที่ได้ชื่อว่
