หลังจากสายต่อติด เจียงเหลียนเยว่พูดตรงประเด็นทันที
“ฉันได้มอบบัตรดำให้อาจารย์สวี่เช่อแล้ว”
[ฮ่า ๆ ดีมากที่เขารับไว้ แล้วนี่เธอได้ชวนอาจารย์สวี่เช่อไปที่บ้านหรือยัง?]
เสียงร่าเริงของเจียงเทียนหยางดังขึ้นทันที
“อาจารย์สวี่เช่อตกลงแล้ว”
[ดี ๆ แค่ตกลงก็พอ จิ๊ ๆ น้องสาว เธอทำได้รวดเร็วมากนะ ไหนว่าเช้านี้ยุ่งมากไง ฮ่า ๆ]
สีหน้าของเจียงเหลียนเยว่หม่นหมองลง แสดงท่าทางเขินอายเล็กน้อย
“ฉันแค่บังเอิญผ่านไปเท่านั้น”
[เข้าใจ ๆ พี่เชื่อจริง ๆ ว่าเธอแค่บังเอิญผ่านไป จริง ๆ นะ]
น้ำเสียงของเจียงเทียนหยางฟังดูแปลก ๆ
“ฉันไม่อยากคุยกับพี่แล้ว จะวางสายแล้วนะ”
เจียงเหลียนเยว่พูดแบบนั้นแต่ยังพูดต่อ
“ตอนที่ฉันกำลังจะกลับ อาจารย์สวี่เช่อถามฉันว่า รู้ไหมว่าจะซื้อยาขยายเส้นลมปราณได้ที่ไหน ดูเหมือนจะสำคัญมากสำหรับเขา แต่ฉันไม่เคยได้ยินชื่อยานี่มาก่อน พี่จะทำอะไรก็ตามใจ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับฉันแล้ว”
พูดจบเธอก็วางสายทันทีโดยไม่ลังเล
เมื่อได้ยินเสียงสายว่าง เจียงเทียนหยางก็ส่ายหน้าอย่างหมดปัญญา
“ยาขยายเส้นลมปราณเหรอ?”
เมื่อเขาพึมพำชื่อยาออกไป คิ้วของเจียงเทียนหยางก็ขมวดเป็นปม