เขาไม่คาดคิดว่าเจียงเหลียนเยว่จะมาที่ชั้นเรียนของเขาด้วยตัวเอง
แม้จะมีความสงสัยอยู่ในใจแต่สวี่เช่อก็ยังเปิดห้องเรียน จัดปกเสื้อให้เรียบร้อยและออกจากห้องฝึกซ้อม
ทันทีที่เดินออกมาจากห้องฝึกซ้อม เขาก็เจอกับเจียงเหลียนเยว่ที่เพิ่งเข้ามาในห้องเรียนพอดี
เจียงเหลียนเยว่สวมเสื้อคลุมสีชมพูอ่อน ไม่ได้ดูเป็นผู้อำนวยการที่เย็นชาและเข้าถึงยากอีกต่อไป แต่กลับดูเหมือนสาวข้างบ้านที่เป็นมิตร
สวี่เช่อตกตะลึงเล็กน้อย แต่ก็รีบตั้งสติและทักทาย
“ผู้อำนวยการเจียง คุณมาหาเจียงเยว่หลี่กับเจียงเยว่ซีเหรอครับ? พวกเธอยังฝึกซ้อมอยู่ ให้ผมเรียกพวกเธอออกมาไหมครับ?”
เจียงเหลียนเยว่ส่ายหน้า “อาจารย์สวี่เช่อ คราวนี้ฉันมาหาคุณค่ะ”
“มาหาผมเหรอครับ?” สวี่เช่อแปลกใจ
“คืออย่างนี้ค่ะ พี่ชายฉันอยากเชิญคุณไปที่บ้านเพื่อขอบคุณที่สอนเยว่หลี่และเยว่ซี แต่เขายุ่งมากไม่มีเวลาเลยขอให้ฉันมาเชิญคุณด้วยตัวเอง”
สีหน้าของเจียงเหลียนเยว่ดูแปลก ๆ อยู่บ้าง
“เข้าใจแล้วครับ”
สวี่เช่อเข้าใจสถานการณ์ทั้งหมดดี แต่ไม่รู้ทำไมภาพของเจียงเทียนหยางที่จับมือเขาแน่น ๆ กลับผุดขึ้นมาในหัว ทำให้สีหน้าของเขาดูแปลก ๆ ไป
