สวี่ต้าชุนมองลึกเข้าไปในดวงตาของสวี่เช่อ ความซับซ้อนในดวงตาของเขาแทบจะทะลักออกมาจากร่างกาย
ดวงตาของสวี่เช่อมั่นคง แม้เขาจะไม่พูดอะไรเพิ่มเติม แต่ท่าทีของเขาก็ชัดเจนในตัวเอง
พ่อลูกจ้องมองกันและกัน บรรยากาศค่อย ๆ ตึงเครียดขึ้น
“อา…ช่างเถอะ ถึงตอนนี้ก็ไม่มีอะไรต้องปิดบังแล้ว”
หลังจากผ่านไปพักใหญ่ สวี่ต้าชุนดึงเก้าอี้ออกมาและทรุดตัวลงนั่งอย่างอ่อนแรงราวกับหมดเรี่ยวแรง เขาโบกมือและพูดว่า
“นั่งลงสิ พ่อจะเล่าเรื่องราวให้ฟัง”
สวี่เช่อดึงเก้าอี้มาที่ฝั่งตรงข้ามกับสวี่ต้าชุนและนั่งลง แต่ร่างกายของเขายังคงตั้งตรง
ดวงตาของสวี่ต้าชุนค่อย ๆ เลื่อนลอย ราวกับจมอยู่ในภวังค์ความคิด และคิ้วของเขาขมวดโดยไม่รู้ตัว
“คืนหนึ่งเมื่อหลายปีก่อน ตระกูลสวี่ในเมืองฐานหลักได้ต้อนรับคุณชายใหญ่ เนื่องจากตระกูลสวี่มีสถานะสูงในเมืองฐานหลัก คุณชายผู้นี้จึงมีชีวิตที่หรูหราตั้งแต่เด็ก เขาแทบไม่เคยลำบากและได้รับความโปรดปรานจากทุกคนในครอบครัวอย่างเป็นธรรมชาติ แม้แต่คุณชายรองและคุณชายสามที่เกิดหลังจากนั้นไม่กี่ปีก็ไม่ได้รับการปฏิบัติเช่นเดียวกับคุณชายใหญ่”
