ขณะที่ร้องเพลง เขาจะมองดูสวี่เช่อที่นอนอยู่นอกห้องครัวและยิ้มอย่างโง่ ๆ เป็นครั้งคราว
ผ่านมากว่าสองเดือนแล้วที่สวี่เช่อไม่ได้กลับบ้าน ถึงแม้เขาจะไม่พูดอะไรแต่ในใจก็ยังคงมีความคิดถึงลูกชายอยู่บ้าง
วันนี้เมื่อรู้ว่าสวี่เช่ออยากกลับมากินแพนเค้กไข่ที่บ้าน เขาถึงกับปฏิเสธยอดสั่งซื้อสินค้าครั้งใหญ่ไปเลย
[นายท่าน นายท่าน หลานชายคนนั้นโทรมาอีกแล้ว!]
ทันใดนั้น โทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงก็ดังขึ้นมา
“ใครนะ?”
สวี่ต้าชุนพึมพำและหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาด้วยมือข้างหนึ่ง
เมื่อเห็นรายชื่อผู้โทรเข้ามา คิ้วหนาของเขาก็ขมวดเข้าหากันทันที และหลังจากลังเลครู่หนึ่งเขาก็เลือกที่จะวางสายไป
แต่ก่อนที่จะเก็บโทรศัพท์กลับไป เสียงเรียกเข้าแหลมสูงก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง
คิ้วของสวี่ต้าชุนก็ขมวดลึกขึ้นไปอีก
หลังจากลังเลครู่หนึ่ง เขาแอบมองสวี่เช่อก่อน และเมื่อแน่ใจว่าอีกฝ่ายไม่ทันสังเกต เขาก็เปิดเครื่องดูดควันก่อนรับสาย
“เฮ้! ฉันพูดชัดเจนแล้วนะ ฉันไม่อยากร่วมมือด้วย ฉันแค่อยากทำธุรกิจเล็ก ๆ เท่านั้น”
ทันทีที่รับสาย สวี่ต้าชุนก็ลดเสียงลงและพูดขึ้นมาก่อน
อีกฝ่ายเงียบไป จากนั้นก็มีเสียงที่ฟังดูจริงใจดังออกมา
