หลี่หมิงและกลุ่มผู้นำรีบไปประชุม ในขณะที่คณาจารย์และลูกศิษย์ของชั้นเรียนเตรียมสอบศิลปะการต่อสู้ได้ใช้โอกาสในวันหยุดครึ่งวันกลับบ้านไปเยี่ยมครอบครัว
สวี่เช่อรีบแยกตัวออกไปหลังจากกล่าวลาทุกคน
ในไม่ช้าก็เหลือเพียงเจียงเทียนหยางและพี่น้องสองคนจากครอบครัวเจียงเท่านั้นที่ยังอยู่ในที่เกิดเหตุ
“มาเถอะ พ่อจะขับรถไปส่งพวกเธอที่บ้าน”
หลังพูดจบ เจียงเทียนหยางก็หันหลังเดินจากไป
เจียงเยว่หลี่ไม่ได้สังเกตเห็นอะไรผิดปกติและเดินตามไปทันที
เมื่อเห็นทิศทางที่ทั้งสองกำลังมุ่งไป เจียงเยว่ซีก็ตกตะลึง “พ่อ พ่อจะไปไหนน่ะ?”
“ดูเธอสิ กลับบ้านเราไง”
เจียงเทียนหยางหันหน้ามาด้วยสีหน้าแปลก ๆ
เจียงเยว่หลี่ก็มองเขาราวกับว่าเขาเป็นคนโง่
เจียงเยว่ซีจับหน้าผากอย่างหมดหนทาง “แต่นี่มันทางไปห้องสมุดนะคะ”
เจียงเยว่หลี่ตกตะลึง
ดวงตาของเจียงเทียนหยางเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าแดงเรื่อ แต่เขาก็รีบกระแอมเบา ๆ
“อืม ขอโทษที เมื่อกี้พ่อมองไม่ชัด”
หลังพูดจบ เขาก็มองซ้ายมองขวาอย่างระมัดระวัง แล้วเดินไปอีกทิศทางหนึ่งอย่างไม่ลังเล
เจียงเยว่หลี่ยังคงรีบเดินตามไปอย่างไม่ลังเล
