เมื่อตระหนักได้ดังนั้น ซงอี้ก็หรี่ตาลงและเริ่มคิดถึงการถอยทันที
“ดี ดีมาก ดีมากจริง ๆ”
หลังจากพูดคำรุนแรงบางอย่าง ซงอี้ก็แค่นเสียงเย็นและยกมือ ร่างที่หมดสติของหลิวป๋อลอยมาอยู่ด้านหลังเขาทันทีราวกับมาจากอากาศ
เขาหันหน้ามองด้วยสายตาเย็นชาใส่สวี่เช่อ ซงอี้พาหลิวป๋อรีบออกจากลานฝึกด้วยความเร็วราวกับผี
เห็นแค่แสงวูบไปมาไม่กี่ครั้ง และในไม่ช้าก็ไม่เหลือร่องรอยของพวกเขาเลย
“หึ!”
หลังจากซงอี้จากไปอย่างสมบูรณ์ หลี่หมิงถึงได้รู้สึกโล่งใจขึ้นมาหน่อย
ถ้าไอ้แก่ซงอี้คนนี้จะอาละวาดจริง ๆ มันก็คงจบยากเลยทีเดียว
ในขณะที่ถอนหายใจด้วยความโล่งใจ หลี่หมิงหันกลับไปมองหาสวี่เช่อ
ในตอนนี้เขามีคำถามมากมายในใจที่อยากจะถามสวี่เช่อโดยตรง
แต่พอหันกลับไป กลับพบว่ามีคนอื่นชิงลงมือก่อนแล้ว
“สวัสดีครับ คุณต้องเป็นอาจารย์สวี่เช่อแน่ ๆ ขอแนะนำตัวนะครับ ผมชื่อเจียงเทียนหยาง เป็นพ่อของเจียงเยว่หลี่กับเจียงเยว่ซีและเป็นพี่ชายของเจียงเหลียนเยว่”
