แต่ในตอนนี้ เขาไม่ทันสังเกตเห็นเจียงเหลียนเยว่ที่หรี่ตามองอยู่
“พี่เจียงใจดีเกินไปแล้ว ถ้ามีโอกาสผมจะไปเยี่ยมแน่นอน แต่วันนี้คงไม่ได้ครับ”
เขาไม่ได้กลับบ้านมาสองเดือนแล้ว อยากกินแพนเค้กไข่ที่สวี่ต้าชุนทำมากกว่า
ใบหน้าของเจียงเทียนหยางเต็มไปด้วยความผิดหวัง “อ้อ งั้นเหรอครับ? น่าเสียดายจัง”
แม้จะพูดแบบนั้น แต่เจียงเทียนหยางก็ยังไม่ยอมปล่อยมือ
สวี่เช่อพยายามดึงมือกลับ
ดึงแล้วดึงอีก แต่ก็ไม่สำเร็จ
เขาพยายามออกแรงมากขึ้น แต่ก็ยังไม่สำเร็จ
สวี่เช่อตกตะลึง และเงยหน้ามองเจียงเทียนหยางที่มีใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกระตือรือร้นอย่างแข็งทื่อ ทันใดนั้นความคิดที่น่ากลัวก็ผุดขึ้นในหัวเขา
แต่ไม่นาน สวี่เช่อก็สลัดความคิดที่น่ากลัวนั้นทิ้งไป
“ไม่…คนเราไม่น่าจะ…อย่างน้อยก็ไม่ควรจะ…เป็นไปไม่ได้!”
ขณะที่สวี่เช่อกำลังลำบากใจ เสียงของหลี่หมิงก็ช่วยเขาไว้ได้
“คุณเจียง เรื่องไปเยี่ยมบ้านค่อยคุยกันทีหลังนะ ผมมีเรื่องสำคัญกว่าต้องคุยกับสวี่เช่อหน่อยนะ”
“ได้ครับ”
เจียงเทียนหยางจึงยอมปล่อยมือออกอย่างไม่เต็มใจ แต่ก็ยังยิ้มให้สวี่เช่อ
สวี่เช่อรีบชักมือกลับและก้าวถอยห่างจากเจียงเทียนหยางไปหลายก้าวโดยอัตโนมัติ
