ในขณะที่กลุ่มผู้นำกำลังถกเถียงกันอย่างดุเดือด เสียงตะโกนของซงอี้ก็ดึงดูดความสนใจของทุกคนทันที
พอมองตามสายตา ทั้งกลุ่มผู้นำและผู้สังเกตการณ์ต่างตะลึง
ทุกคนเห็นสวี่เช่อจับคอเสื้อของหลิวป๋อด้วยมือข้างเดียว และดูเหมือนว่าเขาจะไม่ยอมปล่อยหลิวป๋อไป
ฮืด…
เสียงหายใจหอบดังขึ้นตลอดเวลาในที่เกิดเหตุ
โหดร้าย! โหดร้ายเกินไป!
หลิวป๋ออยู่ในสภาพแบบนี้แต่เขาก็ยังไม่คิดจะปล่อย ต้องมีความแค้นใหญ่หลวงขนาดไหนกัน
รู้สึกถึงสายตาแปลก ๆ จากทุกทิศทาง แก้มของสวี่เช่อสั่นระริกในตอนแรก จากนั้นเขาก็ปล่อยมือและกางแขนออกทันที
“เข้าใจผิดกันแล้ว! มันไม่ได้เป็นอย่างที่ทุกคนคิดหรอก”
อย่างไรก็ตาม พอเขาพูดจบก็มีเสียง ‘ตุ้บ’ ดังขึ้นอีกครั้ง และแก้มของหลิวป๋อก็ฟาดลงกับพื้นเย็น ๆ ทันที
สีหน้าของหลิวป๋อที่เพิ่งฟื้นตัวได้บ้างก็ซีดขาวลงอีกครั้ง
“อย่า…อย่า…ฆ่าผม…”
ดวงตาของหลิวป๋อเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เขามั่นใจว่าสวี่เช่อกำลังจะฆ่าเขา
“ผมไม่ได้จะทำแบบนั้นนะ!”
ลูกกระเดือกของสวี่เช่อขยับขึ้นลง…และหนังศีรษะของเขารู้สึกชาเล็กน้อย
