ในช่วงเวลาถัดมา คิ้วของหลิวป๋อก็กระตุกอย่างรุนแรง และความรู้สึกอันตรายที่เพิ่งจางหายไปก็พุ่งพรวดขึ้นมาอีกครั้ง
ครั้งนี้มันเร็วและรุนแรงกว่าครั้งก่อน มันแผ่ซ่านไปทั่วร่างในเวลาเพียงครึ่งลมหายใจ
เขาพยายามจับภาพร่างของสวี่เช่อโดยสัญชาตญาณ แต่กลับเห็นเพียงเงาดำที่วิ่งพุ่งเข้าใส่เขา
นั่นคือสวี่เช่อที่หายตัวไป
ยี่สิบเมตร
สิบห้าเมตร
สิบเมตร
เพียงชั่วพริบตาเดียว เงาตรงหน้าก็ขยายใหญ่ขึ้นและเร็วขึ้น
“ทำไมถึงได้เร็วขนาดนี้!”
ดวงตาของหลิวป๋อแดงก่ำ เขาไม่สงสัยเลยว่าสวี่เช่อจะสามารถฟาดเขาจนตายได้
“อึก...”
ในตอนนี้ หลิวป๋อไม่สามารถสนใจอะไรได้อีกแล้ว ได้แต่บังคับให้เส้นลมปราณไหลย้อนอีกครั้งเพื่อรวบรวมพลังในระยะเวลาอันสั้น
ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ!
คมมีดวายุลวงตาปรากฏขึ้นอีกครั้งและพุ่งใส่สวี่เช่อที่กำลังพุ่งเข้ามา
การโจมตีที่ดีที่สุดคือการป้องกัน เขาได้แต่หวังว่าคมมีดวายุทั้งสามนี้จะสามารถชะลอสวี่เช่อได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้
ความคิดนั้นดีมาก แต่ความเป็นจริงนั้นช่างโหดร้าย
เคล้ง!
เคล้ง!
เคล้ง!
ทันทีที่คมมีดวายุทั้งสามสัมผัสกับสวี่เช่อ ประกายไฟสามดวงก็พุ่งออกมาติด ๆ กัน
