หลิวป๋ออยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ไม่สามารถพูดออกมาได้
มีเพียงเสียง ‘หึ ๆ’ แผ่วเบาดังออกมาจากลำคอเป็นระยะ และของเหลวสีแดงค่อย ๆ ไหลออกมาจากตา จมูก และหู
เหมือนปลาอ้วนที่ถูกตรึงอยู่บนเขียง เหลือเพียงการบิดตัวตามสัญชาตญาณเท่านั้น
ในขณะนั้น
สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่สวี่เช่อเหมือนแม่เหล็กดึงดูดตะปูเหล็ก ไม่สามารถละสายตาไปได้
“เด็กคนนี้อยู่ในระดับสามขั้นแปดจริง ๆ!”
เจียงเทียนหยางลุกพรวดขึ้นมาทันที ริมฝีปากกระตุก สีหน้าประหลาดจนสุดจะบรรยาย
เขาจ้องมองสวี่เช่ออย่างพินิจพิเคราะห์ไปมาเป็นเวลานาน แล้วจึงทำปากจู๋พูดว่า
“เด็กคนนี้จะมาเป็นน้องเขยฉันได้จริง ๆ เหรอ?”
