บทที่ 67 วันนี้ตระกูลหลิวต้องอับอายขายหน้า
“ขอประกาศว่า….สวี่เช่อจะได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นอาจารย์ระดับสาม โดยจะมีผลในทันที!”
เสียงของซงอี้ไม่ได้ดังมาก แต่มันกลับชัดเจนกังวานสำหรับทุกคนที่อยู่ในที่นั้น
โดยเฉพาะสำหรับหลิวหลินและหลิวป๋อ มันเหมือนเสียงระเบิดที่ดังสนั่นราวกับโลกจะแตก
ม่านตาของหลิวป๋อหดตัวอย่างรุนแรงราวกับเจอแสงจ้า ก่อนจะค่อย ๆ ขยายออกภายในไม่กี่วินาที
ความหวังสุดท้ายในใจของเขาดับสลายไปจนหมดสิ้น และเกือบจะสิ้นหวังแล้ว
สภาพของหลิวหลินในตอนนี้ก็ไม่ได้ดีไปกว่าหลิวป๋อเท่าไหร่ ใบหน้าของเขาดูหม่นหมองจนเหมือนมีน้ำหมึกจะหยดออกมา
การประกาศจากซงอี้นั้น คือการตบหน้าเขาอย่างไม่ต้องสงสัย
ไม่เพียงแต่หลิวหลินที่เสียหน้า แต่ตระกูลหลิวก็เสียหน้าด้วย วันนี้ตระกูลหลิวต้องอับอายขายหน้าอย่างมาก
เขาจ้องมองซงอี้บนแท่นผู้นำ ดวงตาของหลิวหลินวาบขึ้นด้วยแววของความแค้นเคือง
แม้เขาจะรู้ว่าซงอี้มีความลำบากใจของตัวเอง แต่ก็ยังเต็มไปด้วยความแค้น
“หึ!”
พร้อมเสียงฮึดฮัดเย็นชา หลิวหลินหมุนตัวเดินจากไปโดยไม่เหลียวหลัง ไม่มีความลังเลหรือกล่าวคำลาใด ๆ แม้แต่หลิวป๋อก็ไม่ได้เรียก
