หลิวป๋อชะงัก หันหน้ากลับมาอย่างแข็งทื่อ และสบเข้ากับสายตาขี้เล่นของสวี่เช่อทันที
“สวี่เช่อ!” หลิวป๋อกัดฟันเอ่ยออกมา ความโกรธในดวงตาไม่ได้ถูกปิดบังไว้เลย
เขาคิดว่าตัวเองอดทนมากพอแล้วที่จะไม่ก่อเรื่องกับสวี่เช่อในตอนนี้ แต่ไม่คิดว่าสวี่เช่อจะเดินเข้ามาหาเขาเอง
“อาจารย์หลิวมาจากตระกูลร่ำรวย เป็นคนมีฐานะสูงส่ง การลืมอะไรบางอย่างก็เป็นเรื่องปกติ ผมขอเตือนความจำคุณหน่อยนะครับ” สวี่เช่อไม่สนใจสายตาของหลิวป๋อเลยสักนิด มุมปากค่อย ๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเล็ก ๆ
“ถ้าผมจำไม่ผิด พวกเรามีการพนันกัน ถ้าผมแพ้การทดสอบประจำเดือน ผมจะคืนเงินหกแสนหยวนให้คุณ แต่ตอนนี้ผมชนะ ดังนั้น…”
ในน้ำเสียงที่ลากยาว สวี่เช่อโน้มตัวไปข้างหน้าและถาม “เงิน 1.2 ล้านของผมล่ะครับ?”
ม่านตาของหลิวป๋อสั่นอย่างรุนแรง เปลือกตากระตุกไม่หยุด และเส้นเลือดที่หน้าผากปูดโปนขึ้นมาอีกครั้งเหมือนรากไม้เก่า
“สแกนโค้ดไหมครับ?”
สวี่เช่อดูเหมือนจะไม่รู้ว่าสีหน้าของหลิวป๋อน่าเกลียดแค่ไหน หรือจริง ๆ แล้วเขาสังเกตุเห็นแต่คิดไม่สนใจเลยสักนิด
เขารีบเปิดคิวอาร์โค้ดในมือถือและส่งให้หลิวป๋อทันที
กำปั้นของหลิวป๋อกำแน่นขึ้น!
