คิ้วของหลิวหลินกระตุก เขารีบมองไปที่หลิวป๋อด้วยสีหน้างุนงง
หลิวป๋อยิ้มเจื่อน ๆ “สมแล้วที่เป็นพ่อผม เดาได้ถูกต้องเลยนะครับ…”
“พูดมาเลย!”
หลิวหลินโบกมือขัดจังหวะ “นายเป็นลูกฉัน แค่เห็นท่าทางนายก็รู้แล้วว่ากำลังจะมาอ้อน บอกมาสิ อยากได้เงินหรืออยากได้รถ?”
หลิวป๋อหัวเราะเบา ๆ “ไม่ใช่ทั้งสองอย่างครับ”
พูดจบ เขาก็ขยับเข้าไปใกล้หลิวหลินแล้วกระซิบบอก
“แค่นี้เองเหรอ?”
หลังจากฟังเรื่องของลูกชายจบ หลิวหลินเลิกคิ้ว ถามด้วยสีหน้างุนงง
หลิวป๋อพยักหน้าหงึก ๆ
“ฮ่า ๆ ๆ! ก็นึกว่าอะไร พรุ่งนี้ฉันจะไปพบรองผู้อำนวยการซงของนายให้ เรื่องแค่นี้เอง”
หลิวหลินตบอกตัวเองเป็นเชิงบอกว่าไม่มีปัญหา แล้วพูดต่อ
“ฉันตัดสินใจแล้ว อีกสามวัน ฉันจะไปดูการทดสอบประจำเดือนที่โรงเรียน จะได้เห็นกับตาว่านายได้เป็นอาจารย์ระดับสามอย่างภาคภูมิแค่ไหน!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลิวป๋อก็หัวเราะ
“ผมจะเป็นอาจารย์ระดับสามให้ได้! รับรองครับ!”
