แต่ทุกครั้งพวกเธอก็ผ่านมันมาได้อย่างน่าอัศจรรย์ด้วยกำลังใจจากสวี่เช่อ
หลังจากทิ้งตัวลงบนโซฟา ไม่มีใครพูดอะไรสักคำ เงียบจนได้ยินเสียงลมพัด
ใช้เวลาหลายนาทีกว่าทั้งสองคนจะฟื้นตัวขึ้น
เจียงเยว่ซีนอนอยู่บนโซฟาเอนหลัง จ้องเพดานด้วยสายตาเลื่อนลอย แล้วพึมพำขึ้นมา
“พี่สาว ถ้าฉันเกิดตายขึ้นมากะทันหัน ช่วยลบประวัติเบราว์เซอร์ให้ฉันด้วยนะ”
เจียงเยว่หลี่กลอกตา
“พวกเราไม่ได้ไปทำอะไรให้อาจารย์สวี่เช่อโกรธใช่ไหม? ทำไมฉันรู้สึกเหมือนเขาอยากฆ่าพวกเราเลยล่ะ”
เจียงเยว่หลี่ไม่ได้โต้แย้ง
นาน ๆ ทีความคิดของเธอในตอนนี้จะคล้ายกับเจียงเยว่ซี วงจรความคิดของพี่น้องทั้งสองแทบจะไม่เคยตรงกันเลย
“พรุ่งนี้พี่ช่วยลาหยุดให้ฉันหน่อยได้ไหม?…”
เจียงเยว่หลี่กระตุกมุมปาก “ไปให้พ้น!”
“โอ้!”
ในที่สุดเจียงเยว่ซีก็มีแรงพลิกตัวแล้วพึมพำ
“พี่คิดว่าการฝึกหนักวันนี้มีประโยชน์ไหม? ฉันรู้สึกว่ากล้ามเนื้อแข็งแรงขึ้นนะ แต่พละกำลังไม่ได้เพิ่มขึ้นเลย อาจารย์สวี่เช่ออาจจะเข้าใจผิดหรือเปล่า?”
พอได้ยินแบบนั้น เจียงเยว่หลี่ก็จริงจังขึ้นมาทันที
เธอพยายามลุกขึ้นแล้วเดินไปที่ห้องฝึกโดยไม่พูดอะไร
“เฮ้ พี่จะไปไหนน่ะ?”
