น้ำเสียงของเจียงเยว่หลี่หนักแน่นและไม่หวั่นไหวเลย
“พ่อก็รู้ว่าหนูฟังพี่สาวเสมอ”
เจียงเยว่ซียิ้มซุกซน
“พวกเธอนี่มัน… เฮ้อ! ชอบทำให้พ่อโมโหจริง ๆ!”
เจียงเทียนหยางตบขาตัวเองอย่างกระวนกระวาย แล้วมองไปที่เจียงเหลียนเยว่ที่นั่งเงียบอยู่ข้าง ๆ ราวกับขอความช่วยเหลือ
“น้องสาว ช่วยพี่พูดกับพวกเธอหน่อย พวกเธอฟังน้องมากที่สุดแล้ว”
เขากระวนกระวายและโกรธจนไม่ทันสังเกตสีหน้าแปลก ๆ ของเจียงเหลียนเยว่ในตอนนั้น
“อืม…”
เจียงเหลียนเยว่ลังเลอยู่สักครู่ สุดท้ายก็เม้มปากพูด “พี่คะ จริง ๆ แล้วฉันคิดว่าให้เยว่หลี่กับเยว่ซีไปโรงเรียนจะดีกว่า”
“ฟังนะ ถ้าไม่ฟังพ่อ ก็ควรฟังอาสิ ได้ยินที่อาพูดไหม? ไปโรงเรียน… เดี๋ยว! เมื่อกี้น้องพูดว่าอะไรนะ?”
เจียงเทียนหยางพูดได้ครึ่งทางก็พลันรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ เขาหันไปมองเจียงเหลียนเยว่ด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง
เขาแทบอยากจะแคะหูเพื่อยืนยันว่าหูของเขาไม่มีปัญหา
น้องสาวที่เคยเห็นด้วยกับเขาเสมอมา แต่จู่ ๆ ก็เปลี่ยนใจไปสนับสนุนให้เจียงเยว่หลี่และเจียงเยว่ซีไปโรงเรียน?
“เอ่อ พี่คะ ฉันสนับสนุนให้เยว่หลี่กับเยว่ซีไปโรงเรียน ส่วนเหตุผลน่ะ…”
