“พี่ชาย สาเหตุที่เยว่หลี่กับเยว่ซีสามารถพัฒนาได้เป็นขั้นที่สองก็เพราะอาจารย์ของพวกเธอนะ”
เห็นเจียงเทียนหยางเงียบไปนาน เจียงเหลียนเยว่จึงรีบพูดเสริมขึ้นมา
เจียงเทียนหยางยังคงไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ ดูเหมือนรูปปั้นที่กำลังจะผุพังไปตามกาลเวลา
“พี่ชาย!?”
“พ่อ!?”
“พ่อ!?”
เจียงเหลียนเยว่ เจียงเยว่หลี่และเจียงเยว่ซีเอ่ยขึ้นพร้อมกัน
ขนตาของเจียงเทียนหยางกระพริบถี่ขึ้นเรื่อย ๆ ขณะที่เขาค่อย ๆ ได้สติ จากนั้นก็หมุนตัวเดินจากไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ
“พ่อ! พ่อจะไปไหนคะ?”
เจียงเยว่ซีรีบโบกมือและตะโกนทันที
เจียงเทียนหยางไม่แม้แต่จะหันหน้ากลับมา ทิ้งไว้เพียงประโยคสั้น ๆ
“พ่อจะไปเก็บของแล้วพาพวกเธอไปโรงเรียนด้วยตัวเองพรุ่งนี้เช้า!”
