แม้จะเคลื่อนไหวเร็ว แต่สวี่เช่อก็ยังเห็นร่องรอยน้ำตาที่หัวตาของสวี่ต้าชุน
“เฮ้!”
สวี่เช่อมองสวี่ต้าชุนอย่างสงสัยทันที
“เมื่อกี้พ่อพูดอะไรน่ะ เรื่องความจริงอะไรนั่น?”
สวี่ต้าชุนชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วโบกมือไปมาอย่างไม่ใส่ใจ “เอ๋? แกได้ยินผิดไปแล้ว ฉันหมายถึงอาหารที่ฉันทำตอนนี้อร่อยจริง ๆ น่ะ!”
“จริงเหรอ?”
“ฉันจะโกหกแกได้ยังไง?”
“อิม… งั้นคงเป็นผมที่หูฝาดไปเอง”
สวี่เช่อทำปากจู๋แล้วสวมเสื้อโค้ต
“ผมไม่ได้กินข้าวเช้าที่บ้านนะ จะกลับโรงเรียนก่อน”
หลังจากบอกลาแล้วก็รีบจากไป
…
ระเบียงห้อง 3302
มองดูแผ่นหลังที่จากไปของสวี่เช่อ สวี่ต้าชุนมีสีหน้าซับซ้อน
“พ่อก็ไม่รู้ว่าการที่ลูกมีพรสวรรค์แบบนี้ มันเป็นเรื่องดีหรือเรื่องร้ายกันแน่….”