บทที่ 433 วิถีมารนอกรีตจะมาพูดเรื่องคุณธรรมอันใด?
“เป็นไปไม่ได้!”
วินาทีนั้น สีหน้าของเด็กหนุ่มถือกระบี่ก็พลันแปรเปลี่ยน สายตาจ้องมองบรรพชนถิงโยวอย่างไม่กะพริบ “ท่านตายไปแล้ว เจินจวินลงมือสังหารด้วยตนเอง!”
บรรพชนถิงโยวย่อมไม่อาจรอดชีวิตมาได้!แม้ถอยไปหนึ่งหมื่นก้าว หากรอดมาได้ แล้วในช่วงเวลาเพียงไม่กี่สิบปีจะฟื้นคืนสู่ขั้นวางรากฐานสมบูรณ์ได้อย่างไรเล่า? สิ่งนี้มิอาจเป็นไปตามครรลอง!
อย่างน้อยด้วยความรู้ความสามารถที่เด็กหนุ่มถือกระบี่ผู้นั้นสืบทอดมา ย่อมมิอาจเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าได้เลย มีเพียงโยนความทั้งหมดให้เป็นเพราะบรรพชนถิงโยวผู้นี้ “มหัศจรรย์” เท่านั้น ทว่าเพียงความคิดนี้บังเกิด กลับซ้ำเติมให้จิตมารจาก【เฉิงเทียนเจิ้งเต๋อเจินจวิน】ที่ถ่ายโอนมาสู่ตนยิ่งรุนแรงขึ้น เช่นนี้แล้วยังจะสู้สิ่งใดได้อีกเล่า?
ทว่าเขากลับไม่ทันได้ครุ่นคิดต่อ
เพราะถ้อยคำของบรรพชนถิงโยวยังไม่ทันสิ้น ร่างก็ได้ก้าวออกไปข้างหน้า พร้อมกันนั้นอีกหนึ่งวิชาเทพก็สว่างไสว แผ่คลุมเป็นหิมะปุยนุ่นขาวโพลนตกต้องฟ้าจดดิน…
【เหมันต์เร้นลับ】!นี่คือวิชาเทพ【ทองคำซิน】 กระทั่งยังเป็นหนึ่งในวิชาเทพโดยกำเนิดที่บรรพชนถิงโยวฝึกปรือได้สำเร็จ บัดนี้เมื่อแสดงออกมากลับรุนแรงยิ่งกว่าคราวลวี่หยางในอดีตหลายส่วน!
ชั่วพริบตาเดียว ก็เห็นหิมะขาวโปรยปกคลุมทั่วฟ้า แช่แข็งสรรพสิ่ง ทำให้เหล่าลมปราณ คาถา วิชาเทพ ทั้งหลายล้วนตกสู่ความสงบงัน กระทั่
